Hush-hush!

munimuni#1

2007-01-11T00:15:00.000+08:00

Minsan, gusto kong maupo sa tabi at manahimik
hindi para magisip ng kung ano kundi, wala lang...
Tipong utak pandesal, walang laman at puro hangin lang...
Pero kahit anong gawin ko,
kahit saang sulok ako tumingin,
may maiisip at maiisip ako.
Parang isang salita na nakasulat sa papel
na kapag tinignan mo ung salitang un,
hindi pwedeng hindi mo mabasa kung anong nakasulat
pwera nalang kung hindi ka marunong magbasa
o kung hindi mo maintindihan ang nakasulat na salita.
Hindi mo man mabasa, mapagiisip ka pa din kung anong ibig sabihin nun.

Utak pandesal lang naman talaga...
puro hangin lang...
Minsan ayokong makaramdam
ayokong magsalita...
parang patay...
pero hindi naman tama un.
Kapag nangyayari un,
yuyuko nalang ako para hindi ko makita,
ilalagay ko nalang ang dalawang kamay ko
sa bulsa ko at ititiklop ang mga daliri
para walang magawa,
ipipikit ko ang mga mata ko at hihinga ng malalim
para hindi makaramdam...
at ano pagkatapos nun? bagong tao nanaman ako.

Ilang maskara na nga ba?
ilang tapal na ba sa mukha?
siguro, makapal na ang mukha ko...
pero kahit anong tapal ng maskara,
matakpan man nito ang mukha at emosyon mo
hindi pa rin nito matatakpan ang mga mata mo...
kahit pigilan mo..
dumidilat, pumipikit at lumuluha pa din...
buti nalang, naimbento ang shades...
ngayon, pwede mo nang takpan ang mga mata mo...
pero gawin mo man un, kakailanganin mo pa din yumuko
kapag may taong pilit kang tinitignan sa mga mata...
baka mabisto ka... hindi ka naman talaga bulag, diba?
Ewan ko ah... Pero ang mga bulag tinatakpan ang mga mata
gamit ang SHADES kahit hindi sila nakakakita...
at hindi lang un... namimili din sila ng design na bagay sa kanila
pano kaya yon?

Ayokong maging mahina...
Ayoko nang maging mahina.
magkaiba pala un...
Pero... nakakapagod din palang maging
laging malakas... lalo na kung may masmalakas pa sa'yo.
Natatalo ka, at nararamdaman mo ang kahinaan mo
at minsan dahil dun nakikipagpalakasan ka pa lalo
at kapag di mo na kaya? gugustuhin mo nang mamatay..
ayaw mo na suko ka na.

Ang takot, hindi na yata maiaalis sa'yo un...
kung takot ka, takot ka talaga at kahit minsan
hindi mo susubukan ilapit ang sarili mo sa
mga kinakatakutan mo...
ano man un, trauma o phobia? o simpleng takot lang talaga.
iisa lang un, takot ka talaga...
Doktor lang siguro ang nakakapagsabi na
pwede mo pang malabanan ang takot mo...
Pero ako... ayoko nga! eh sa takot nga ako eh...
Di mo ako mapipilit...

Wala nanaman akong magawa...
hindi kasi ako makatulog
parang kahit gusto ko nang matulog
patuloy pa din sa pagiisip ang utak ko
pero hindi ko naman malaman ang iniisip ko.
Siguro, masyado ko lang pinaplano ang bukas...
ang mga dapat gawin at ang mga dapat na iisipin ko.
Pero kahit planado, madalas, purnada ang plano.
Ganyan lang siguro ang buhay...
kailangan lumaban kaya dapat maging malakas
kahit nanghihina ka, kailangan mong piliting tumayo
kung hindi... matatalo ka at baka iyon na ang katapusan mo.

May mga bagay na hindi mo namamalayan
andyan na pala sa tabi mo...
Pero kahit ganun... yumuko ka nalang...
ibulsa ang mga kamay, tiklupin ang mga daliri sa loob nun,
pumikit at huminga ng malalim
at pagkatapos nun?
Bagong tao ka nanaman...

sigh... soon the snow will be falling...

2006-12-04T00:43:00.000+08:00

Panapanahon...

2006-11-28T14:29:00.000+08:00

Ilang araw nalang... lima nalang kaming matitira sa bahay namin. Buti nalang may dalawa pa akong batang kapatid at masaya pa din kahit papaano.

Dati, nung tatlo palang kaming magkakapatid at ako ang bunso, wala na daw balak ang magulang namin na magdagdag pa ng anak. Tama na daw ang tatlong anak... Ok na sa akin noon na maging bunso dahil laging pinagbibigyan pero (diba saya nun?)... pero, sa hindi inaasahang pagkakataon... nasundan pa ako.. hindi lang isa kundi dalawang lalake pa. Pero okey lang atleast, may dalawa na nakakabata kesa sa akin at pwede kong utuin at utusan... Masamang ate to... joke lang! hehehe!

syempre un ung sinasabi ng kalahating bahagi lang ng isip ko na hindi ko naman ginawa kahit kailan... Hindi ko kaya na maging tulad ng ate ko at kuya ko noon dahil alam ko ang pakiramdam ng maging pinakabata... inuuto at utusan lang. Hindi ko ginawa sa kanila un... tawag ko nga sa kanila "baby big brothers" ko... mga kapatid na inalagaan ko dahil ako ang ate nila... AT... sa kanila lang ako mabait... hehehe!

Kasal na ang ate ko at may dalawa nang anak... mga makukulit na pamangkin na lalong nagpapadagdag ng taba ko sa katawan dahil sa kunsomisyon (tama ba?).. baliktad eh no? lalong tumataba imbes na pumayat. At ngayon naman... ikakasal na din ang kuya ko dahil magkakaron nanaman ako ng pamangkin... pusta ko lang... kahit lalaki ang anak nila, tahimik un.. sobra...

At ayun... ikakasal na nga ang kuya ko. Noong una kong nalaman na nabuntis niya ang girlfriend niya, nagalit ako sa kanya. Halos isang buwan din na hindi ko siya kinausap... siguro mga two and a half o i-round off na natin sa three weeks na hindi ko siya kinausap. Ewan ko, hindi ko din alam kung bakit ako nagalit... o talagang naiinis lang dahil... wala sa tamang panahon ang pagpapamilya niya. Haay! e ano naman sa akin diba? dapat nga, wala na akong pakealam sa kanya dahil masmatanda siya sa akin at dapat alam ko na may sarili na siyang pagiisip at kailangan tanggap ko na yun ang naging desisyon niya... Wala na akong magagawa doon.

Kahit na madalas kami na hindi nagkakaintindihan... pakiramdam ko, close pa din kami... Noon pa man, noong wala pa siyang girlfriend, close talaga kami... ako pa nga nagbibigay sa kanya ng tips noon nung nililigawan niya pa ung girlfriend niya ngayon. Kayalang nung sinagot na siya, bigla siyang nagbago at naging self-centered siya. Hindi na nakikipagbonding at maski makipagusap sa amin hindi niya ginagawa... Kapag linggo, at nandito kami lahat sa bahay, nagkukulong lang siya sa kuwarto at nagte-text o di kaya'y nakadikit ang tenga niya buong maghapon sa telepono... Umikot lang ang mundo niya doon sa girlfriend niya...

Naaalala ko pa noon, pareho kami ng kuya ko ng hilig... Simula sa computer games/video games, drawing/sketching at text (playing card), pwera lang sa babae ah... kahit boyish ako, lalake pa din ang crush ko. Noon pa man masmahilig na ako sa larong lalake dahil mas naging close ako sa kuya ko kesa sa ate ko noon. Hindi kasi uso sa akin ang kikay na hilig naman ng ate ko... Mahilig kami ng kuya ko sa pustahan... ang pinaka-naalala kong pustahan namin ay yung tungkol sa posing ni Bunny (name niya sa tagalog version kapag hindi pa siya Sailor Moon) pagkatapos niyang mag transform sa Sailor Moon... at ding! panalo ako... ang ipinusta ay isang libong kaltok na naging instalment (ten kada araw) na hindi ko na din nagawa.

Ang pinaka-hindi ko kasundong ugali niya ay ang pagka-pikon niya. Mahilig pa naman akong mang-asar at mangulit. Noon pa man ay pikon na siya, pero kahit ganon hindi siya nananakit... well, nasuntok na niya ako noon sa braso... pero mahina lang un... aaminin ko na mejo tibo ako noon kaya siguro naisip niya na parang lalake na din ako (pero hindi ako tibo... heheh! defesive! joke!). Pero never akong pinatulan ng kuya ko, magaling nga yan magtimpi kahit pikon.

Kahit na lagi kaming nagaaway at ngayon na alam kong ilang araw nalang ay mapapalayo na din siya sa amin, sa valenzuela kasi sila titira ng magiging asawa niya, mamimiss ko din ang kuya ko at hindi niya alam yon... hindi ako showy. Malungkot na masaya pa din ako para sa kanya... Malungkot dahil nga mapapalayo siya at mamimiss ko din siya dahil wala na akong maaasar na pikon dito sa bahay at masaya dahil masaya siya...

Bandang huli, naisip ko na wala na din naman magagawa ang inis , galit o tampo (kung ano man yon) na nararamdaman ko sa kanya, anjan na yan eh. Isa nalang ang magagawa ko para sa kanya, ang suportahan siya "koya, soportahan taka!"... hindi financially ah wala akong pera... moral support lang.. hehehe! AT... ang maging masaya para sa kanya... Best Wishes nalang sayo! mabasa mo kaya to? =P

Lego cake topper...

2006-11-27T00:23:00.000+08:00

Ang kyuuut!!! nakakatuwa naman... Habang naghahanap ako ng magandang image para sa invitation card na gagawin ko para sa wedding ng kuya ko, may iba akong nakita... akala ko pang souvenir pero un pala cake topper pero pede na din pang souvenir...hehehe! ang kyut! nakakatuwa...

The images above came from:
ericharshbarger

Jokes of the day

2006-11-16T00:48:00.000+08:00

JOKE #1:
May dalawang magkaibigan na nagtatalo tungkol sa lolo nila

Boy1: Wala ka sa lolo ko... magaling yun magpatawa.

Boy2: Ano? masmagaling kaya lolo ko sa lolo mo.

Boy1: Talaga?! eh pano mo naman nasabi un? sino ba ung lolo mo?

Boy2: Ano ka ba naman? di mo ba kilala? eh di si Dolphy...
diba nga? ako si Boy2...

JOKE #2:
Lumabas si bruno at si byuti sa simbahan....

Byuti: Anu ba yung ibun na yun? inipotan aku...

Bruno: Ganun ba? Teka hahanap ako ng tissue...

Byuti: Eh aanunhin mu yun tisyo? di mu na mapupunasan ang puwet nun nakalipad na...

JOKE #3:

Pare1: Pare alam mo ba ang pambansang hayop natin? nagsisimula ito sa letter "K".

Pare2: uhmmm.... Kabayo?

Pare1: Hinde.... nagtatapos siya sa letter "W".

Pare2: uhmmm..... Kabayow?

Pare1: Hindeee! uhmm... may sungay yun...

Pare2: aaahh! eh di demonyong kabayow!

***Ito ay mga ayon lamang sa mga naririnig ko ng halos araw-araw....
paulit ulit na kasi..... @_@'

Ay kanta siya...

2006-11-16T00:31:00.000+08:00

Mahirap pala kapag sabay sabay kayong tinopak ng mga kasama mo sa bahay. Lalo na siguro sa aming magkakapatid... ay sa aming tatlo lang pala ng nakababata kong kapatid.
Nagumpisa lamang sa simpleng walang magawa... at wala din maisip (bored for short). Hanggang sa ito na nga pare-pareho kaming tinopak at nag-jamming session kami... Grabe! ang tindi pala kapag tinotopak kami... Nakapag-compose kami ng kanta. Ang galing... hindi din ako makapaniwala. Si Bunsoy sa lead guitar, si Tigasin sa rhythm, at ako? hehehe nagbuo ng onting lyrics sabay kanta, konting sabay sa beatbox at sunod nalang sa ginagawa nilang tono... Una pahula hula lang ng lyrics at tono tas sabay tinopak tapos sinulat ang lyrics at sabay seryoso na pala kami... ayun! ay kanta na siya! share ko lang lyrics... naaliw lang kami... wag nyo nalang ipakanta panget boses eh.. hehehe!

"Ayoko"

Nandito nanaman ako
naghihintay sa tawag mo
nagaabang sa tabi
di alam ang iniisip

Nagmumuka akong tanga
ng dahil lang sa'yo

*Ayoko nang maisip
Ayoko nang marinig
Ang mga araw
At alaala natin...
Ayoko nang magising
Ayoko nang marinig
Ang mga araw
at alaala natin... dalawa

Nabubuhay nanaman ako
sa aking panaginip
Ikaw ay nagsasabing
"andito lang ako"

Ayoko nang isipin pa
wala ka na dito...

(Repeat *)

**Sa totoo lang hindi pa tapos... nakornihan na kami sa mga sarili namin eh... gutom lang pala un...

Too afraid to come close...

2006-11-12T00:03:00.000+08:00

So near yet so far... that's what you are to me. You were there and I was here but I can't do anything about it. Have you ever felt that you wanted to do something but you don't have the ability to do so? I just can't... all I could do is to look at you, listen to you and laugh with you. Too hard to explain and too gloomy to feel. You were here but I was there... too far from you coz I was too afraid to come close... I hate this feeling....

When there was me and you...

2006-10-26T13:33:00.000+08:00

It’s funny when you find yourself
Looking from the outside
I’m standing here
But all I want is to be over there
Why did I let myself believe
Miracles could happen
’Cause now I have to pretend
That I don’t really care

I thought you were my fairytale
My dream when I’m not sleeping
A wish upon a star that’s coming true
But everybody else could tell
That I confused my feelings with the truth
When there was me and you...

I swore I knew the melody
That I heard you singing
And when you smiled
You made me feel
Like I could sing along
But then you went and changed the words
Now my heart is empty
I’m only left with used-to-be’s
And once upon a song

I know you’re not a fairytale
And dreams are meant for sleeping
And wishes on a star
Just don’t come true
And now even I can tell
That I confused my feelings with the truth
Because I liked the view
When there was me and you...

I can’t believe that I could be so blind
It’s like you were floating
While I was falling
And I didn’t mind
Because I like the view
I thought you felt it too
When there was me and you...

October rush...

2006-10-06T16:16:00.000+08:00

Wishing October would end as soon as possible.

I am currently eating a triple treat chocolate cake but it tastes like coffee... maybe the bitterness of life had just passed me and I can still taste it. I needed water I think...

It's not the age... age is just a number and it serves as a counter to know how long your life is.

It's not the place...

It's not the event...

Not the gifts I might recieve...

Not the money I got....

not the whole world...

It's me.... I just don't know how to deal with this. I'm not mature enough or strong enough to face this.

I can never blame anyone including God...

I pray a lot... and still hoping that God wud answer my prayers... but nothing happened. Maybe, when I was a child, God spoiled me too much by granting my wishes as quick as he snap his fingers... and now angels calls me "spoiled brat"....

Maybe... just maybe... I'm a sinner and God.... He's giving me this teeny weeny lessons that I should learn. yeah, just a teeny weeny lesson.... still, I don't get it...

I don't know... I just don't feel like celebrating... there are a lot of reasons why

1. Pagod na ako mag-isip kung saan? paano? at anong oras...
2. Ayoko na mapagod.
3. Ayoko na intindihin kung sino ang pwede at kung sino ang hindi pwede sa araw na un.
4. Pagod na ako mang-imbita kung d rin makakapunta.
5. Ayoko na gumastos ng malaki para sa wala lang.
6. Ayoko manlibre dahil lang sa birthday ko.
7. Gusto ko masaya ako... baka maging malungkot lang ako kapag may nangyari pang iba.
8. Ayoko umintindi ng iba... masyado ko na silang mahal... nalilimutan ko na sarili ko... kaya sarili ko naman ang iintindihin ko.
9. Pagod na ako marinig ang happy birthday kung d rin naman talaga happy...
10. too many to mention nakakapagod lang mag type.

In general.. I'm just too tired of thinking... on how am I going to make everybody happy on my birthday. The thing is... am I really happy?

This year... I wanted to make some difference but I don't know how... since my past birthdays weren't that memorable... no, my birthdays were not that special and I never felt special anyways... but its OK...

Sometimes I feel lucky... yeah... lucky... but not deserving to be one...

I just can't blame God... maybe this is one His ways of showing me his judgement.

I'm happy that I still got my beshie, true friends and family. That's all I needed. And everyday I thank God for having them... just don't take them away from me....

The best gift for my birthday? the most simpliest gift you know... your thoughts....

The cake... it tastes bitter.... I don't know why....

Ka-kornihan ko talaga....

2006-07-26T22:30:00.000+08:00

May narinig nanaman ako na bago sa aking pandinig... naks! lalim nun aah! hehehe! wala lang... type ko lang tong song na to... kahit na korny... korny naman ako eh... anyway lets just listen to the song...

MIS KOL
by: Craeons
from the album: Non-Toxic

Nakakatuwa mang isipin
Kay babaw ko naman
Para kiligin sa'yong
pagpaparamdam

Tila isang batang naghihintay na pansinin
Naghihintay sa gabi kung ako'y tatawagan
Di mo man sagutin
Alam kong may lihim na pagtingin

CHORUS:
Isang mis kol mo lang
Ako'y nabubuhay sa isang pangarap
Kahit simple lang
Isang mis kol mo lang
Meron mang kabaduyan
Ngunit ito ang aking nararamdaman

Nakakainis mang isipin
Nagmumukha na pala akong tanga
Para maniwala at umasa sa aking mga haka-haka
Na ikaw ay may nararamdaman din para sa akin
Sa bawat oras na nagtatampo na walang dahilan

REPEAR CHORUS

Siguro nga ang oras ay humahanap ng tamang panahon
Ng dahil sa iyong pagpaparamdam
Dun ako masaya, kahit minsan lang

REPEAT CHORUS

Pancit Bihon sa Kuya Caloy's

2006-06-28T23:33:00.000+08:00

Last Satuday, pumunta kami sa bahay ng friend ko. Balak sana namin mag get together, mag kamustahan ng personal at pumunta sa bagong mall na SM ung Mall of Asia. Pero sa totoo lang pinilit ko talagang makapunta doon dahil sa katakawan ko. Kahit nakakapagod galing sa trabaho, sige pa din ang pagdadrive papunta dun. Hindi ko naman kinakaila, na mahilig talaga akong kumain. Makikita mo naman at halata talaga sa katawan ko. Pero ang hindi ko talaga matitiis ay ang Pancit Bihon Special sa Kuya Caloy's. Oo, special ang tawag ko dahil sa sarap, kahit ung mismong pancit nalang ang kinakain mo at wala nang sahog masarap pa din. Hindi ko malimutan ang lasa... Parang asa langit ako kapag natitikman ko un. Doon lang talaga ako nakakatikim ng ganoong pancit. Sayang nga lang hindi ko nakuhaan ng picture ung pancit nabanatan kasi kaagad tsaka amoy palang makakalimot ka na agad. Hindi ko tuloy maipapakita ung itsura... pero d bale madali lang naman kumuha ulit ng picture nun eh.. Yun nga lang baka abutin nanaman ng next year bago ako makapunta dun at matikman muli ang Pancit Bihon nila. Sayang nga lang at nawala na sila dito sa Parañaque. Kung nagkataon man na nandito pa sila, baka isa na ako sa suki na bumibili ng isang bilao ng pancit... Kayalang sa kasamaang palad nalipat na sila. Asa may Pedro Gil na, ang layo na nila. Di bale habang tumatagal naman namimiss ko ang lasa para hindi ako magsawa kaagad. Sana makapunta ulit ako sa kanila...

Ay! masarap din pala ung Sisig nila... The best talaga... ano ba yan gutom yata ako...

Mga hirit sa palpak na agahan....

2006-06-28T21:24:00.000+08:00

Sabi nga nila, agahan daw ang pinakaimportanteng meal para sa isang buong araw. Paano kaya kung palpak ang pagluluto nito? Ano kayang masasabi mo?

1. Nasunog ang isang parte ng pritong isda.
HIRIT#1: "Wow! two face na isda."
HIRIT#2: "Uy! hilaw pa ung kabila."

2. Napadami ang sibuyas sa corned beef/beef tapa.
HIRIT#1: "Ano to? Pritong sibuyas?"
HIRIT#2: "Nakalimutan mo ata ilagay ung karne."

3. Napadami ang patatas sa corned beef.
HIRIT#1: "Pede ka nang magtayo ng restaurant, pang-commercial tong ulam eh"
HIRIT#2: "Eto ba ang bersyon mo ng french fries?"

4. Napadami ang sabaw sa sinigang na isda.
HIRIT#1: "Kulang pa ng sabaw."
HIRIT#2: "Kaya pala namatay ung isda, nalunod sa sabaw."
(may nalulunod bang isda?)

5. Nasunog ang tosino.
HIRIT#1: "Magiihaw ka ba? bakit nasa plato ang uling?"
HIRIT#2: "Pritong atay?"

6. Palpak na pagsasaing ng kanin.
HIRIT#1: "Bat hindi mo naman nilagyan ng asin ung lugaw mo?"
HIRIT#2: "Para kanino to? Diba pagkain ng baby to?"

7. Tostadong hotdog.
HIRIT#1: "Ano nilagay mo bakit crunchy?"
HIRIT#2: "Ang aga aga nagiihaw ka ng hotdog."

8. Tosino na dikit dikit (hilaw ang loob, sunog ang labas).
HIRIT#1: "Tinanggal mo ba to sa plastik?"
HIRIT#2: "Baka naman sa loob ka ng ref nagluto?"

9. Hilaw na pritong itlog. (Scrambled egg)
HIRIT#1: "Nilagang itlog pala ang ulam, kala ko prito."
HIRIT#2: "Mali ka soup yan."

10.Pritong isda na durog.
HIRIT#1: "Kutsilyo ang pinanghihiwa hindi sandok."
HIRIT#2: "Boneless?"

Kung ako sa inyo... kakain nalang ako ng tinapay na may palaman. Di na kailangan pang magluto, kakainin mo nalang... ^_^

Narinig mo na ba to?

2006-06-17T23:11:00.000+08:00

Narinig mo na ba to? Akala ko hindi ko na ulit maririnig ang kanta na to. Hindi ko akalain maririnig ko pa siya ulit... Nakakarelax ang boses nya, sarap tuloy matulog.... anyway, makinig nalang tayo...

Para sa akin
by Sitti Navaro

Kung ika’y magiging akin
Di ka na muling luluha pa
Pangakong di ka lolokohin
Ng puso kong nagmamahal

Kung ako ay papalarin
At ako’y iyong mahal na rin
Pangakong ikaw lang ang iibigin
Magpakailanman

Ref:
Di kita pipilitin
Sundin mo ang iyong damdamin
At hayaan na lang tumibok ang puso mo
Para sa akin

Kung ako ay mamalasin
At meron ka nang ibang mahal
Ngunit patuloy ang aking pag-ibig
Magpakailanman

Ref:
Di kita pipilitin
Sundin mo ang iyong damdamin
At hayaan na lang tumibok ang puso mo
Para sa akin

Please... Smile at me

2006-06-17T22:49:00.000+08:00

Smile at me
by Rocksteddy

Funny how i fell for you
And the day you caught my eye
And my life have never been the same,
Since the day i saw your smile

As it shine above than everyone
Stand out from the crowd
Somehow i can't found it was the same
Could end this pride above

And you sweep me off my feet
Everytime you smile at me,
At me... at me...

You light my way
You always take my breath away
You set me free
When everytime you smile at me

There's this feeling that i can't hide
That i couldn't get enough from you
I can't deny.. im mesmerized
By the beauty of your smile

Cause you knot me on my scene
Everytime you smile at me
At me... at me...

You light my way
You always take my breath away
You set me free
When everytime you smile at me

You light my way
You always take my breath away
You set me free
When everytime you smile at me

Proverbs 17:22

2006-06-07T00:59:00.000+08:00

These past few days, my world turned upside down. I feel sad, I was sick. While lying on my bed, I was wondering and asking a few questions to God. Questions that starts with the word "why". I was talking to God but I don't expect him to answer back (alam ko naman na hindi sya makakasagot eh). But I guess I was wrong. God just answered me, someone gave this bible verse to me.

"A joyful heart gives health to the body,

while a sad spirit dries up the bones."

(Proverbs 17:22).

I almost forgot that in any way, even if I am sad, I should smile. That could help...

Toink!

2006-06-05T22:13:00.000+08:00

"TOINK!" ang sounds effect na asa isip ko ngayon. Yan ang tunog kapag may nahuhulog at kadalasan naririnig sa mga kengkoy na cartoons. Sobrang tahimik ng paligid ko ngayon pero nakakabingi. Kadalasan, natutulala ako at biglang maririnig muli ang "TOINK!".
Madalas, gusto kong maintindihan ang mga tao sa paligid ko. Pero alam ko naman na kahit minsan hindi ko malalaman kung ano man ang nararamdaman o naiisip nila. Kahit kailan wala akong alam sa kung anong iniisip nila. Dati naiisip ko na kung mabibigyan ako ng super powers o kung magiging mutant man ako, gusto ko ung katulad ng powers ni Jean Grey (X-Men). Hanep kasi un eh, powers ng mga tamad at tsismosa... biruin mo iisipin mo lang nandyan na.. pero sa totoo gusto ko lang bumasa ng isip ng mga tao.
Nalulungkot ako... dahil may mga taong hindi ko maintindihan. Lagi ko naiisip kung bakit nila ginagawa ang ganito at kung bakit nila naiisip gawin ang ganyan. Ewan ko ba, sa totoo lang sarili ko din ang nagpapahirap sa akin. Pwede naman kasing huwag nalang pansinin un pero dahil concern ako sa kanila, hindi ko pa din maiwasan magisip kung ano ang nasa isip nila. Kumplikado lang ata talaga ako magisip.
At maya maya... "TOINK!" ang tunog na un... Palagi kong naririnig kapag tahimik na... Siguro dahil pakiramdam ko unti-unti akong bumabagsak kapag tumatahimik ang paligid ko... kaya... "TOINK!" oops! nahulog...

Love.... hunts me like a killer melody....

2006-05-19T03:38:00.000+08:00

I don't really know where to start, how to begin and how to end this... I've been asking my self why almost everybody wants me in a relationship... pitiful me... I might end up an old maid someday.. yeah! I think... I never thought that I could be this tough not to like any guy who courts me... they can't please me in any way at all... I don't know... well maybe experience made me like this... or its just because I don't trust my self any more.

What is love? I often see that question in a slum book. It's kinda fun to read the thoughts of your friends. Someone says that love is the most wonderful thing in this world.... but I think that definition applies only for those who are in love. Love might be the most wonderful thing but it can be the worst thing in your world too. That one stays in my mind. Now I wonder how it feels to love and to be loved. I already forgot how it feels, really. Love is complicated, confusing and mysterious. Three things that defines me. Love is one great reason to live but it kills someone when it fails.

A friend once asked me, "anong gusto mo sa isang lalake?". That question... its hard... that time my mind left blank... I can't think of something to answer that... I don't know what to say. Ithink... I can't have this "perfect guy" or "the right man" 'coz those two don't exist. Those are made by my likes and dislikes... Things that combine to create "your perfect guy". But it really doesn't matter at all.

Fear... one thing that might stop you from falling. One thing that can make your world stop. One thing that is very hard to overcome. This.... this keeps on stopping me. It eats hope that builds tomorrow. I felt that this thing eats me too. I fear lot of things (including chickens ofcourse) and still I keep this tiny strength in me. "It's only in my mind", I say, but I'm still afraid. This fear took almost half of my life... I guess... I don't like tinola, thats all.

Loneliness is equal to sadness... Being alone is quite boring... this... makes you think that in any way you need someone... but... you can't always find that someone 'coz most of the time you're very busy looking too far and you're very lazy to look beside you...

Music, gives melody.... notes and lyrics... sounds and tunes... a harmony that heals a soul. A way of showing whats inside you.... One way that makes your mind and heart at peace... and when you're at peace, you might be dead... killed by these melodies... too numb to feel what's real...

Sa Uulitin....

2006-01-18T21:17:00.000+08:00

Wala lang trip lang... nagscan ako ng MP3 ko bigla ko lang narinig ulit ung song... Sana sipagin akong i-share sa inyo MP3 lists ko para marinig nyo... anyway, lyrics nalang muna...

Sa Uulitin
by Mojofly

Hindi maipinta ang aking nadarama
hindi maalis ang tamis ng mga tingin
mga tinginan
mag aalas-dose na pala
ayoko pang kumawala
sa higpit ng mga yakap mo, giliw ko

kung panaginip lamang ito
ayoko na sanang magising tila
isang paraiso tuwing ika'y kapiling

CHORUS:
Sa uulitin muli
makapiling ka sa bawat sandali
hindi maitatanggi langit sayong mga mata at mga labi
sana noon pa naranasan
Hinding-hindi ipagpapalit
kailan man

Naubusan na ng mga salita
nag-uusap na lang ang mga mata
nakakamangha
nagtitrip hanggang umaga
saan man mapunta kuntento na
basta't kasama ka
basta't kasama ka

kung panaginip lamang ito
ayoko na sanang magising tila
isang paraiso tuwing ika'y kapiling..

(chorus)

Sinong Armi?............... Eh di ako!

2006-01-18T21:13:00.000+08:00

Minsan kapag mahilig ka makinig sa mga heartaches ng ibang tao, nadadala ka din. Isang beses meron isang taong nagsasabi ng mga hinanakit na naramdaman nya noong nagbreak sila nung ex nya. Nung una natatawa lang ako pero habang tumatagal at habang patuloy kong naririnig ang mga kwento nya parang gusto ko takpan ang tenga ko at ayoko na muling marinig. Bakit nga ba? hehehe! bigla kong naitanong sa sarili ko... Bigla kong naramdaman ung nararamdaman nya. Parang multo na dumaan at bigla nalang akong kinilabutan tapos biglang pakiramdam ko pati ako nasasaktan na din at gusto ko nang maiyak na parang nasasapian ako ng hinanakit nya, "Waaaa! nakakaramdam na ako?! Hinde!!"

Mababaw lang ang luha ko noon hindi katulad ngayon, ni hindi ko na yata kayang umiyak. Pinangako ko sa sarili ko noon na hindi na ako ulit iiyak lalo na kung sobrang babaw lang ng iniiyakan ko, ung tipong may namatay lang na sisiw iiyakan ko na. Kaya un simula nun, pinilit kong maging sobrang lakas at kahit mahirap ginawa ko na rin manhid ang sarili ko pero di naman totally, ung tipong nawala lang ang pakeelam sa iba, sarili ko lang ang lagi kong inisip. At ngayon sumobra ata ang pagbago ko sa sarili ko, bigla ko nalang naisip na hindi ko na pala kilala si ako... sino nga ba si ako? eh di si Armi!!!!!! si armi............... si armi???? natatawa nalang ako sa sarili ko tuwing naiisip ko ang bagay na yan. Oo nga nakakatuwa pero nakakalungkot... sa sobrang daming maskara na nailagay ko sa mukha ko, di ko na malaman kung sino ako dun. Nakakabaliw... pati sa sarili ko may krisis... Pilipinong Pilino hindi ba?

Ang hirap hanapin ng sarili... wala kang ibang magagawa kung hindi ayusin ang sarili mo. Tumungo ka nalang at sabihin na wala kang problema... sarili ko lang ang problema ko. Huminga ng malalim at gawing joke ang nararamdaman mo para matawa ka nalang. Siguro kung ano man ako ngayon ay dahil eto ako ngayon at hindi ako ung ako dati. Ganito ako lumaki kaya ganito ako ngayon. Sabagay, habang buhay ako pwede kong baguhin ang sarili ko ng paulit ulit... Ang masama lang talaga ay ung nakakaramdam na ako. Ayoko makaramdam dahil kapag naibalik ko nanaman ang dati kong sarili, magiging mahina nanaman ako at ayaw ko nang maging mahina ulit.. Hanggang kailan kaya ako magiging malakas? di ko din alam....

mom....

2005-11-24T22:34:00.000+08:00

haaay... Di ko talaga maintindihan ang nanay ko. Minsan OK sya pero most of the time hindi. Hindi ko na talaga matiis ang ugali nya. Naku po!! sana hindi ako nagmana sa ugali nya... Siguro kaya hindi ko sya maintindihan dahil hindi pa ako nagiging nanay... pero sana hindi ako maging ganun. Haaay! high blood na ata ako... ewan ko... grabeh parang feeling ko lalagnatin ako dahil sa galit. Ewan ko ba... d ko maisip kung anong mali na nagawa ko eh... haaaaayzz!!! :-( Bigla nalang siyang nagalit at ang hindi ko pa maintindihan, wala siyang tiwala sa mga anak nya. Pakiramdam nya lagi nanakawan namin siya ng pera o ano man. Grabe talaga sya!! haaaaaay! Di ko maisip kung malas nga ako o swerte dahil may nanay pa ako. Haaaay! di ko talaga maisip... :-(

Stitch!!!

2005-11-05T00:21:00.000+08:00

After ng operasyon ko kahapon, pinapunta ulit ako ng doktor para i-laser na ang sugat ko. Medyo ok na ang pakiramdam ko, hindi na gaano sumasakit. Kumikirot lang pero kayang kaya kong tiisin ang sakit sa tulong ng mefenamic acid (pain releaver). Nakapagpahinga naman ako ng mabuti... nagulat nga lang ako sa pagdating ni Enri at ng Bestfriend ko. Nafeel ko tuloy na nagaalala sila sa akin. Touch ako ha.. sobra... dinalhan pa ako ng napakalaking bar ng chocolate... buti nalang binigyan nila ako ng chocolate dahil talagang naghahanap ako ng matamis na pagkain para hindi ko maalala ung lasa ng gamot na iniinom ko.

Dumating sila dito, naglaro kami ng UNO cards, nanonood kami ng TV, nagtawanan, kumain, umorder sa jollibe na may number na 878-8000... un naman pala 8-7000 pala un sumobra ng 8... kayalang sayang... wala fries... bawal pala magdeliver ng fries ang jollibee... haaaaayz!

Masaya akong makasama ko sila, kahit papaano nakakalimutan ko na masakit pa at sariwa ang tahi ko sa katawan. Minsan nakakalimutan ko at medyo napupwersa ko ang sugat ko. Pero ayos lang... Hindi ako sanay na ako ang inaasikaso ng kaibigan ko, mas sanay ako na ako mismo ang nagaasikaso sa kanila. Kayalang sa kalagayan ko, mukhang hindi ko magagawa un. Ni hindi ko man lang sila maihatid kagaya ng ginagawa ko dati. Yun lang ang parte ng ikinalulungkot ko. Pero halos mapaiyak ako nang bumisita sila pero syempre kakaiba ako umiyak eh kakaiba din ako ma-touch... asa loob lang lagi ang mga reaksyon ko. Ang tears of joy naging smiling face na sumalubong sa kanila. Nafeel ko ung concern, grabe... d ko inisip na nagaalala sila ng ganun... Ayokong magalala sila kaya pinapakita ko nalang na masigla ako at malakas pa sa inaakala nila. Masmadaling tiisin ang sakit ng tahi ko sa katawan kesa makita ko ang mga mukha nila na nagaalala sa akin. Ayoko sanang magalala sila pero wala din naman akong magagawa. Basta ang masasabi ko lang... kaya ko to... kahit anong mangyari... kakayanin ko wag lang ako mag 50:50 dahil nasabi ko na minsan kay rona (ung bestfriend ko) na... kapag nag-agaw buhay ako... hindi na ako lalaban pwera nalang kung may maiisip pa akong malalim na rason para pilitin kong lumaban para mabuhay. Masama man marinig, yun ang nararamdaman ko... panahon nalang ang magsasabi....

Almugaw....

2005-11-04T02:45:00.000+08:00

Haay! ngayon na ang araw ng operasyon ko. Sa totoo lang maski ako hindi ko alam na ngayon na pala yun. Wala man lang akong idea na gigisingin ako at sasabihin ng nanay ko na... "Armi!!! gumising ka na kailangan mo kumain ng breakfast dahil iinom ka pa ng gamot... ooperahan ka na ngayon." Dahil sa narinig ko, kahit pikit pa ang mga mata ko, bumangon na ako at bumaba ng hagdanan (swerte ko lang hindi ako nahulog sa hagdanan) pinilit kong kumain kahit na sukang suka na ako sa mga gamot na iniinom ko. Kulang nalang gamot nalang ang kainin ko. Nararamdaman ko lang lalo ang sakit ko at hindi lang un, parang lumalala pa. Lalo tuloy akong nanghihina. Pero naiisip ko lagi na kilala ako ng mga kapatid ko na malakas at palaban kaya ayaw na ayaw kong magmukhang mahina sa kanila. Masgugustuhin kong ngumiti at tumawa sa harapan nila kahit na medyo hindi na maganda ang pakiramdam ko.

Pagkatapos kong kumain, umakyat na ako dahil inutusan ako ng tatay ko na kunin ung mga damit na lalabahan na. Kinuha ko lahat ng damit nila at ipinabigay ko na sa labandera. Maya maya lang ay narinig ko na ang sigaw ng nanay ko. Nagagalit sya dahil may naisama sa mga ipinababa kong damit na hindi dapat labahan. At dun na nagsimula ang magandang almusal ko. Ang sigaw ni nanay... Napakagandang bungad ng araw ko un. Yun ang araw na kailangan kong pakalmahin ang sarili ko dahil ooperahan na ako. Sobrang sama ng loob ko sa nanay ko nung panahon na un dahil sa kakapiranggot na damit nakuha na nya akong sigawan at batuhin ng mga damit. Ayoko sana lumaban pero dahil sa epekto ng gamot ko nainis na din ako at sumagot sa kanya. Alam kong mali ang ginawa ko dahil hindi ko dapat sinasagot ang magulang ko... pero sa lagay nun lalo lang nanghina ang loob ko. Pinagmamadali nya pa akong magbihis at minura mura nya ako.. lalo pang bumubigat ang pakiramdam ko. Naghahalo na ang pagtitimpi sa galit ang ang pagpipigil ko sa kaba ko... Dahil dun napaluha nalang ako at umiyak sa loob ng kwarto ko. Umiwas na ako pero sinundan pa rin ako ng nanay ko, unan ko naman ang binato nya sa akin. Doon ko naisip sabihin na ayaw ko nang pumunta sa doktor, sinabi ko sa kanya na sya nalang magisa pumunta. Kung binigay nga ang sakit kong ito sa akin bilang parusa, sa panahong yun gusto ko nang sumuko. Kung kaya ko lang patayin agad ang sarili ko ginawa ko na buti nalang at takot pa ako sa dyos kaya hindi ko magawa.

Dumating ang tatay ko at pinigilan nya ang nanay ko. Inilayo nya ang nanay ko at buti naman, nagkulong na sa kwarto ang nanay ko. Umiyak ako sa tatay ko, tinanong ko sa kanya, "Masama bang maglinis ng kwarto ko bago ako maligo at magbihis? 10:00 AM palang at 12:00 pa ang schedule ko." wala din masabi ang tatay ko kung hindi, "intindihin mo nalang ang nanay mo, ganyan talaga sya." Tumahimik na lang ako at itinuloy ang paglilinis ko habang tumutulo ang luha ko. Sa totoo lang hindi ako takot sa operasyon, hindi ako takot masugatan (physically). Masmasakit para sa akin ang sugat ng puso, yun ang mahirap pagalingin. Hindi man tumulo ang luha ko, hirap na hirap naman ang puso ko sa kakaiyak dahil kahit kailan walang makakarinig na umiiyak sya maliban sa akin. Pero kahit ganoon ang nangyari nung umagang un, ginawa ko nanamang manhid ang sarili ko at ipinagpatuloy pumunta sa doktor kasama ang tatay ko. Sinuportahan ako at binantayan ako ng 2 kong nakababatang kapatid. Nagpapasalamat ako sa dyos dahil mababait at hindi loko loko ang mga kapatid ko. Doon ko na isip na, kahit papaano masarap pa din lumaban para sa buhay.

Sa loob ng operating room, dala ko lahat ng hinanakit at kaba sa dibdib ko. Pero kahit ganun pilit kong nilalabanan lahat ng takot at sakit nararamdaman ko. Pinilit nila akong patulugin pero hindi ako nakatulog kahit na 2 malulupit na sleeping pills na ang pinainom nila sa akin. Naramdaman ko lahat... hinigpitan ko nalang ang hawak sa kama, at paulit ulit kong sinasabi sa sarili ko ang pangalan ni mama mary... ipinikit ko ang aking mga mata at napaluha ng konti sa sakit. sa pagpikit ko, may naririnig akong boses na nagsasabing wag ko idilat ang mata ko magrelax lang ako at matatapos din un, paulit ulit kong narinig un at hindi ko na namalayan na natanggal na ang bukol na dapat nilang tanggalin. Bigla nalang sinabi sa akin ng doktor na "O, neng tapos na ha.. natanggal ko na sya... sandali nalang to.. konting tiis..." tiniis ko nalang ang nararamdaman kong tusok ng mga karayom. At naisip ko na kaya ko pala... Pagkatapos nun nagpasalamat ako kay mama mary dahil alam ko na sya ang paulit ulit na nagbulong sa akin ng mga salitang un, o kung hindi man sya... isang guardian angel na un... Kahit ganun natapos pa rin ng maayos ang operasyon, gulat din ang doktor dahil napakalakas ko daw at sobrang bilis makarecover... Sa totoo lang hindi ko alam ko san ko pa huhugutin ang lakas ko pero lumalabas pa din sa bandang huli... na kahit pakiramdam ko ubos na ubos na ang lakas ko... may nakareserba pa rin pala akong lakas... dun ko lalong naramdaman ang pagbuhat ni Jesus sa akin habang pabagsak na ako... Ang swerte ko talaga.... Grabe...

Complicated me...

2005-07-28T16:13:00.000+08:00

I've been wondering alot of things but still I can't figure out what 'those things' are... Gulo no? Kasi magulo ako... hehehe! or siguro wierd lang ako (lagi naman eh). Kapag sobrang lungkot ko, lagi nalang akong nagiisip ng alternative para mapasaya ang sarili ko. Katulad knina, bored ako. Ang ginawa ko? kinuha ko ang cellphone ko at nagrecord ng boses ko... kumanta nalang ako ng kumanta....

Napakatahimik ng buhay ko... at sa sobrang tahimik nabibingi na ako. haaaaay ewan... siguro madami lang akong iniisip o iniintindi... kaya ung maliliit na bagay para sa akin hindi ko na magawa... at naipapagawa ko nalang sa iba. Samantalang ung mga bagay para sa ibang tao nagagawa ko... Kapag nararamdaman ko ung ganitong feeling, pakiramdam ko napaka-imature ko. Reklamo ako ng reklamo pero wala naman dapat ireklamo... haaaaaay! pati sarili ko binabara ko na kaya nagiging tahimik lalo ang mundo ko...

Isa sa naiisip ko ay ang parents ko. Pareho silang negosyante, magagaling humawak ng pera at sobrang galing magmanage ng isang kompanya... pati pamilya nila organize... Haaay! Idol ko nga ang papa ko eh... simulan natin sa pagdadrive ng kotse hanggang sa sipag at tiyaga nya sa pagpapalaki sa lima nya sobrang makukulit at pilosopong mga anak (kasama na ako dun). Ang galing nya grabe, sana ako ganun din... pero alam ko na hindi lang basta hinihiling un, ginagawa. Laki sa hirap ang papa ko, hindi tulad namin magkakapatid na sunod lagi ang luho. Oo, sobrang luwag ng papa ko at binibigay nya lahat ng hinihiling namin. Natatakot ako na maging ganun sya kabait sa amin lahat dahil baka sa sobrang bait nya sa amin, hindi kami matutong tumayo sa sarili naming paa. Natatakot ako na baka dumating ang araw na, wala na sila para sumuporta sa amin at wala kaming kamalay malay sa paligid namin.... waaaaaaah! naiisip ko palang, hindi ko na matanggap... Kaya sa lahat ng magkakapatid, ako lang ang sobrang pasaway pero kahit ganito ako, hindi ko kayang saktan ang kalooban ng parents ko. Hindi ko kayang isipin na maslalo pa silang naghihirap dahil sa kalokohan ko. Kaya kahit na pasaway ako, masunurin pa din sa kanila.

Ang pangalawang naiisip ko, walang laman ang utak ko. Ewan ko ba, pakiramdam ko pa rin sa sarili ko ang bobo ko... Feeling ko napaka-ignorante ko sa lahat ng bagay... Pero kapag may bagay na nandyan na at kailangan ko gawin, dun na lumalabas lahat ng capabilities na meron ako... Magic no? parang automatic... kapag naiisip ko na kung may alam nga ba talaga ako laging hangin ang dumadaloy sa isip ko... wala akong maisip....

Ang pangatlo kong naiisip, birthday gift para sa bestfriend ko... Unang una, binabudget ko na agad kung ano ung minimum na price nung ibibili ko sa kanya... hmmm..... siguro ranging from 200 to 500... pede na un no? ano naman kaya maibibili ko sa kanya nun? damit? bag? kikay kit? mga kalokohan? o mga bagay na di ko pa siguro naiisip kung ano man un? Minsan nga iniisip ko, kantahan ko nalang sya ng happy birthday tapos sabay kiss... dba? libre pa... pero nasobrahan naman ata sa pagkakuripot un... di naman ako ganun... tsaka nung last birthday nya brownies lang naibigay ko dahil super busy kami...may thesis kasi kami nun. Ngayon na wala na me thesis, balak ko naman sya bigyan ng bagay na pinagkagastusan ko naman. Pero ang tanong... anong bagay kaya un?

Ang pang-apat at huli kong iniisip at ang pinaka hinding impotanteng bagay ay ang.......................... inde... di bale nalang... ehehehehe! secret! isipin nyo nalang kung ano un... basta hindi importante sa akin un pero naiisip ko pa rin... oh well, hayaan nalang natin un sa isip ko... balang araw mawawala din yan at makakalimutan ko din na iniisip ko pala ung bagay na un... un lang...

Haaaaaayy! yan ang mga bagay bagay sa isip ko... siguro dahil sobrang boring ng buhay ko.... ewan! basta tingin ko ngayon sa sarili ko, sobrang kumplikado ko... Pati sarili ko hindi ko maintindihan kung ano ang gusto iparating sa akin... Siguro, sa sobrang galing ko mangbara, pati sarili ko binabara ko na kaya pati ako nababara sa sarili ko... eheheh! magulo ba? kayo nalang bahalang umintindi...

Keys of my heart...

2005-06-17T14:49:00.000+08:00

Lately, I've been thinking alot of things in my mind.... I don't really know how to answer 'those things' until I found this Psycho tests site....

Your IQ Is 100

Your Logical Intelligence is Exceptional
Your Verbal Intelligence is Above Average
Your Mathematical Intelligence is Exceptional
Your General Knowledge is Below Average

A Quick and Dirty IQ Test

I was expecting to get 'below average' in verbal intelligence....

You Will Die at Age 73

73

You're pretty average when it comes to how you live...

And how you'll die as well.

What Age Will You Die?

Oh really?! hmmm.... I'm not so sure with this result... who knows.....

You Are 18 Years Old

18

Under 12: You are a kid at heart. You still have an optimistic life view - and you look at the world with awe.

13-19: You are a teenager at heart. You question authority and are still trying to find your place in this world.

20-29: You are a twentysomething at heart. You feel excited about what's to come... love, work, and new experiences.

30-39: You are a thirtysomething at heart. You've had a taste of success and true love, but you want more!

40+: You are a mature adult. You've been through most of the ups and downs of life already. Now you get to sit back and relax.

What Age Do You Act?

yeah! this is true... sometimes........

Your Dominant Intelligence is Spatial Intelligence

You've got a good sense of space and how the world around you looks.
You can close your eyes and "see" images. You have innate artistic talent.
An eye for color and shapes, you're also a natural designer.
Since you think in pictures, visual aids and demonstartions help you learn best.

You would make a good navigator, sculptor, visual artist, inventor, architect, interior designer, or engineer.

What Kind of Intelligence Do You Have?

I told my dad that I wanted to be an engineer like him.... but he disagreed and said take any course except engineering.... sooo sad.... :(

You Are "Wow"!

What Japanese Smiley Are You?

"WOW!!!" :D

Libra - Your Love Profile

Your positive traits:

You are open minded enough to date outside your typical "type" ... successfully!

You are diplomatic - and likely to end a fight instead of dragging things out.

You are easily loyal and faithful, but only for the right person.

Your negative traits:

You're a bit gullible, and partners take advantage of you. You still may not know it.

You find it difficult to decide where to go to dinner, what movie to watch, who to date...

You have to be in a relationship, or else you just don't feel like yourself.

Your ideal partner:

A smooth talker who enjoys socializing as much as you to.

Someone classy and cultured who knows which wine to order with dinner.

Is beautiful to you - although not necessarily attractive in the traditional sense.

Your dating style:

Romantic. If your date comes bearing flowers, wine, and poetry... well, your heart soars.

Your seduction style:

Giving. Your lover's pleasure is as important as your own.

Soft and sensual - you don't like anything to be rough.

Extravagant ... your fantasy involves staying at a five star hotel with your love.

Tips for the future:

Don't be so quick to compromise in relationships - and you'll get taken advantage of yes.

Try being single for a while. Seems impossible, but you'll learn so much about yourself from doing so.

Make some decisions about your romantic life, right now. You'll be happy that you did.

Best place to meet someone online:

Platinum Romance - the best place to meet other singles who love romance as much as you do

Best color to attract mate: Green

Best day for a date: Wednesday

Get your free love profile at Blogthings.

hmmm.... is this true? hehe! its for you to find out! (;

The True You

You want your girlfriend or boyfriend to be more open with you.

With respect to money, you spend as little as possible.

You think good luck doesn't exist - reality is built on practicalities.

The hidden side of your personality tends to be satisfied to care for things with a minimal amount of effort.

You are tend to think about others' feelings a lot, perhaps because you are so eager to be liked.

When it comes to finding a romantic partner, you base your search on information from your friends.

Who's the True You?

This one is soooooOooOoo... true... believe it or not?

The Keys to Your Heart

You are attracted to obedience and warmth.

In love, you feel the most alive when things are straight-forward, and you're told that you're loved.

You'd like to your lover to think you are loyal and faithful... that you'll never change.

You would be forced to break up with someone who was emotional, moody, and difficult to please.

Your ideal relationship is lasting. You want a relationship that looks to the future... one you can grow with.

Your risk of cheating is zero. You care about society and morality. You would never break a commitment.

You think of marriage as something precious. You'll treasure marriage and treat it as sacred.

In this moment, you think of love as something you thirst for. You'll do anything for love, but you won't fall for it easily.

What Are The Keys To Your Heart?

I enjoy answering these 'psycho questions' (coz I'm a psycho).... I don't know... maybe because I don't really know my self... haaaaaayz.... I guess I need a doctor...

I miss my college close friends....

2005-03-17T02:41:00.000+08:00

It's been a long time na hindi na kami nagkasama-sama, ung buo as in buo kami like dati... ung iba busy (well hindi mo sila masisisi) and ung iba naman ay in the middle of nowhere na di mo man lang malaman kung ano na nangyari sa kanya. Well, the point is I miss them all... All the memories and the laughters we've shared. Haaaaayz! Napasok lang to sa isip ko nung time na may sakit ako then nagflash back lahat ng past. Naalala ko lahat ung good and bad times namin sa school, sa mga bahay bahay namin, ung mga sleepovers na walang tulugan though sleepover ang tawag dun, ung mga hangouts namin and kulitanz... I miss em all.

Hindi lang ung mga hangouts and kulitanz namin ung namimiss ko. Namimiss ko din mga ugali nila....

Si Len.... hmmm.... ang pinakamalaking babae na nameet ko sa talambuhay ko, well parang kasing laki na din ni Mido and Jonavi pero iba ang laki netong babaeng to... Pedeng model kapag pumayat. Well, nung una ko syang makita hindi ko napansin ung height nya ang una kong napasin sa kanya is ung eyes nya... singkit kasi eh ang kulet.

Ganito lang ata ako mata ang unang pinapansin. Kung tatanungin ako, she's a true friend na madaling makakasundo ng iba. She's open minded and pwedeng magshare ng kahit anong topic sa kanya... as in KAHIT ANO. She's a good adviser and most of the time na may heartaches ako, she's the one I could turn to or talk to and most of the time gives me an idea on how to hold on and be strong. Yup! ung mga sinasabi nyang advise ang nagbibigay sa akin ng idea kung paano maging strong. She's a one tough girl that you can hold on to, though meron din sya softer side, na tipong wag mo syang aawayin dahil iiyak sya... Malaki nga sya kung tutuusin and unang tingin mo akala mo sobrang palaban but when you get to know her better, kapag inaway mo sya its either iiyak nalang sya sa ibang friends nya or mananahimik nalang sya... May times din na kapag kasama ko sya naiilang ako pero d ko lam kung bakit dahil siguro ang laki nya... and takot ako baka maapakan ako... ehehehe! Sya lang din ang babaeng nakakausap ko sa mga video games and most of the time sya din ung nagiintroduce sa akin ng kung ano anong games, BI din to kasi sa kanya ko lang din natutunan ung mga Online games. Well, nagkakausap naman kami ni Len sa YM pero iba pa rin na makasama sila ng personal... I miss her too...

Si Ces naman, ang katunggali ni Len sa mga crush!!! ehehe! joke lang! I remember din kasi na nagkapareho sila ni Len ng crush eh pero bale wala naman un eh... Si Ces ang mostly nakasama ko nung nagkaBF si Rona dahil siguro pareho kaming matakaw (eheheh!) at magkapareho ung dinadaanan namin pauwi.

Kasama ko sya lagi sa kung saan mang sulok ng SM... ang "bahay ni Ces"... Physically, I describe her as "Sexy na mataba". Mataba nga sya pero hanep naman sa kurba ng katawan. Drinking buddy ko din to, naaalala ko pa ung birthday ng dad ko tinumba namin ung 2 bote ng Fundador. Lakas namin no? Sya lang din ang nakilala kong kahit matabang sexy, super lambot ng katawa ang nakakagalaw ng mabilis kahit mabibilis ung sayaw. Ang galing sumayaw nitong gurlaloo na to... Hyper lagi.... Sa kanya ko din nakilala ang barkadang SM at medyo napasama din sa kalokohan nila... pero hindi pa rin ako nagpaBI onti lang... I miss her kasi noon may nakakasama ako sa ano mang lakad na meron ako noon, kayalang ngayon medyo d ko na alam kung paano ko sya kokontakin and hindi na rin masyadong nagpaparamdam. She's been a big part of my life and naturing kong parang kapatid ko na rin. Dati lagi ko syang nililibre pero mabuti pa ung times na un, may pera ako pero ngayon wala nga akong nililibre pero wala naman akong pera. Sabagay, nanlilibre lang naman ako kapag may pera ako... Haaaaayz... sana magparamdam naman sya...

Si Mike, ang nabansagang "dada" ng barkada na BF ng beshie ko. Eh pano ba naman kasi parang tatay kung magsalita, ehehehe! Pero most of the time matututo ka din sa mga sermon nya. Makulit din ang mukha nya, sa totoo lang hindi sa joke nya natatawa ang barkada kung di sa facial expressions nya.

Utang ko sa kanya ang pagkapasa ko sa thesis, dahil sya lang ang taong nagturo sa akin ng SQL tsaka VBScript, thanks to you dada!! (dito pa nagbigay ng acknowledgement eh no...) Since BF sya ng besh ko, sya nalang din ang lalake na pwede kong ituring na guy bestfriend and wala na rin ata akong maitatagong secrets sa kanya eh. Lagi ko din syang naiiayakan... naalala ko tuloy nung may nakita akong demonyo sa SM, umiyak ako nun tsaka nung naholdap ako iniyakan ko ulit sya... ehehehe! Pero syempre hindi naman dahil lang BF sya ng besh ko kaya besh na rin ang turing ko sa kanya, syempre parang kuya na din sya sa akin. He has been so nice to me pero minsan rude sya, secret nalang kung bakit kasi I understand naman tsaka inde rin naman ata nya sinasadya un... tsaka special sya sa besh ko kaya special na din sya sa akin. <--- One reason kaya ayaw kong magbreak sila nung bestfriend ko kung kelangan kausapin ko silang dalawa gagawin ko pero kung wala na talagang magagawa, wala na talaga... di ko sila pipilitin but he will still remain special na parang kuya ko na rin.

Next! Si Rona, ang pinakamatagal kong friend sa talambuhay ko. Ang bukod tanging taong pinagkakatiwalaan ko ng buo. Wala akong secret sa kanya, grabeh sobrang naked na ata ako sa kanya.. (oi inde literal na naked ah, medyo madumi din kasi isip nitong babae na to.)

Siguro kung may gusto kaung malaman about me, she's the right person to turn to. Lahat na ata ng likes and dislikes ko alam nya. Well hindi ko na maiisa-isa ang mga memorable moments namin dahil baka abutin ako ng next year kakakwento sa inyo ng history namin. Basta all I can say is that she's the only bestfriend I have and NO ONE can replace her. Kung sino man ang nagsasabi na si Ces na bestfriend ko mali kau, special si Ces sa akin pero iba pa rin si Rona para sa akin. Sya lang ang taong pwedeng magbalik sa akin sa reality whenever I'm lost, she comforts me alot, a person with the same wave length of my mind, pareho kami ng pinaniniwalaan, and knows me alot even the deeper me. I'm so glad, and lucky to know this girl. She's a girl with beautiful heart and at the same time beautiful din outside (ooopps! laki ulo putokin!!!)... pero i mean it, and all are true. Uy sis, you're beautiful and pure... trust me... hayaan mo nalang ung mga taong naninira sayo, be strong and always remember, I will always be at your side ;P

Well, un na lang ata lahat eh..... (joke!) si JM pa no! ehehehe! hmmmm... akalain man nya na kinakalimutan ko sya lagi well..... totoo un ahahahaha! joke ulit.... eto lang ata ang taong kapag dinidescribe ko lagi akong nagjojoke. Nakakatawa kasi tong tao na to eh,

he knows how to make me laugh kasi mukha palang nya tignan ko natatawa na ako.... Well, a guy that can be very funny that makes you imagine na hindi na sya nagiging serious sa talambuhay nya pero sya lang ang guy na umiyak sa harapan ko, grabeh nagulat ako nung umiyak sya sa akin. First time ko lang makakita ng umiiyak na lalake (sya ata lahat ng first time eh... ehehehe! o... wag ulit madumi isip ah inde ung first time na iniisip nyo) pero ung moment na umiyak sya sa akin un ung moment namin na hindi ko makakalimutan and upto now, alam ko pa ung mga sinabi nya. I don't know why pero everytime na naaalala ko tong guy na to, it makes me smile... siguro kasi nakakatuwa sya. Well, nagiisang tao na special sa akin kahit d ko alam kung bakit, basta special sya sa akin un lang alam ko. He's sweet, medyo gentleman na din (kahit naaalala ko nung one time na patawid kami nun sa makati... ako ung ginawa nyang pangharang sa kotse), funny, makulit, mataray... lagi akong tinatarayan, ok kausap, madaldal (kapag masaya sya, nakukwento nya kahit kanino kung bakit sya masaya) and a good friend. A guy na meroong magic who made me care for him kahit sa maikling panahon lang... grrrrrr! one thing na kinaiinisan ko sa sarili ko... pero wala un, d na pinapansin un... Ngayon, medyo nagchange sya and matagal ko nang namimiss ung dating sya... kung ano man sya dati.... miss ko na rin to... parang McDo... :) Abangan nyo pala sa mga posts ko ung mga kamukha DAW nya ehehehe!! ;P

Haaaaaaayz... hope to hang out with you guyz ulet, ung buo naman tayo.... sana lang haaaa.... Hope may time pa na mangyari un.... Hope nalang me... :P

tired of being sick....

2005-03-16T01:18:00.000+08:00

Nagkasakit nanaman ako and eto mas malala pa... Nilagnat at inubo ako... one week nga eh... hindi nanaman ako nakapunta sa interview ko dahil sa sakit na to... kung kelan dapat hindi ako magkasakit tsaka naman ako nagkasakit.... Akala ko nga SARS na eh... pero hindi naman pala... medyo lang... ehehehe! nilagnat lang ako at inaasthma... whew! buti hindi SARS pero kung SARS man eto, grabeh ang tatag ko naman nabuhay pa ako... dba? Ang mahal talaga magkasakit, biruin mo bumili ung dad ko ng gamot 7,000 pesos ang nagastos nya... isang bilihan lang un ah... pati dad ko nabigyan na din ng reseta dahil sa diabetes nyang matagal nang dapat ginamot at ung mom ko naman low blood... bagay na bagay sila noh? high and low blood... kami kaya? normal ung blood?

Haaayz! Back to myself... mahal na mahal talaga ako ng dyos. Napakagandang sign na magkasakit ako sa panahon nung interview ko dun sa Ortigas. Siguro nga hindi lang talaga para sa akin ung work na un. Biruin mo todo kayod un, shifting tapos 6 days a week pa ung job tapos sa Ortigas pa ung location nung office. whew! nakaligtas dun ah... Alam ng dyos na matigas ang ulo ko at kahit na ganun kahirap titiisin ko un kaya ang ginawa nya hindi na nya ako hinayaang makapunta pa sa interview ko. Panapanahon lang ata un.... Haaaayz...

I hate being sick... biruin mo wala kang magawa kundi dapat magpahinga ka... ang tagal ko tuloy inde nakapag-blog entry... This time nafeel ko ung sinasabi nila na "flash back". Ung tipong bumabalik lahat ng memories mo from the past to the future... Nakita ko ung days na bata pa kami tapos naglalaro, makukulit. Ung mga outing namin and days with my friends. Un ung pinakanakakatakot na nangyari... akala ko inde na ako makakabalik. Wierd no? pero buti nandito pa ako at humihinga pa. Isang bagay lang ung nagpagaling sa akin eh... Ewan ko ba, basta nung nangyari un, bigla nalang kinabukasan medyo ok na ung pakiramdam ko. Totoo na laughter is the best medicine... Kaya sabi ko nalang sa mom ko, itawa nya nalang ung sakit nya.... mas OK pa... :P

Ang mukha kong "di makabasag pinggan"...

2005-02-25T19:22:00.000+08:00

I was lying on my bed, thinking of nothing... haaaaayz.. Ang hirap maghanap ng magagandang palabas.... minsan kahit naka-cable ka na, sa gabi wala ka pa rin mapiling panoorin. Well, asa computer nanaman ang kuya ko at hindi ako makagamit. Super busy talaga sya and super dami nyang pinoproblema. Halata sa mukha nya na nagmamadali na sya at kailangang kailangan nya kinabukasan ung ginagawa nya. Nakakaawa tignan, gusto ko man syang tulungan pero wala naman akong magagawa eh... dahil wala din naman akong alam sa mga design ng mga hotel. Kaya nya un... dahil madami nang naging architect sa mundo.

Anyway, habang naghihintay ako ng turn ko gumamit ng computer, para makapagblog entry ako, nanood muna ako ng TV. Kahit ano nalang, maski ung mga movie na napanood ko na pinapanood ko nalang ulit. Nang bigla ko nalang narinig na tumunog ang cellphone ko. Aba! for sure YM nanaman ung nag text. Sasabihin nanaman nya sa akin na naglog off ako at ibibigay ang list nung mga taong online pero nagkamali ako. Galing pala un sa taong matagal ko nang kinalimutan dahil puro panget na alaala lang ang mga iniwan nya. Nagulat ako sa nabasa ko pero hindi ko ito masyadong binigyan pansin. Eto ang nakasulat sa message:

di kita masisisi

kung makalimutan mo ako

kasi alam ko,

d naman ako mahalaga sayo

nakakatawa no?

kasi hanggang ngayon

eto ako

umaasa na sana

minsan

pagnag-iisa ka

maisip mo

kahit pangalan ko.

wooooow! teka lang ah.... Nabulabog ang tahimik kong mundo sa message na nabasa ko at ang masama pa nun galing pa sa kanya, kay Serge. Oo tama galing nga sa kanya. Ang reaction ko naman ay, "DUH! as if naman" sabay close nung message. Naisip ko lang, ok lang kaya tong tao na to? nagkaron ba sya ng amnesia at hindi nya maalala kung ano ang mga pinag-gagawa nya noon sa akin? wierd nya ah... di ko alam kung anong tumatakbo sa isip nya pero ewan sa kanya... Wala na akong pakeelam sa kung ano man naiisip nya ngayon.

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan ung mga last words na sinabi nya sa akin, "Pwede ba! wag mo nang ipagsiksikan ang sarili mo sa akin." Duh! sana before pa sya manligaw sinabi na nya un. In the first place hindi ko hiningi sa kanya na ligawan nya ako at maging kami noh. Pasalamat nga sya at napansin ko sya kahit na may gusto akong iba that time. Aminado ako na noon kaya ko lang sya sinagot dahil gusto ko nang kalimutan ung isang tao na hindi ko maalis sa isip ko. Pero ung feelings na pinaramdam ko sa kanya totoo, special sya sa akin noon and kahit papano, minahal ko sya (nax! lalim!) pero imbes na pahalagahan nya un, binale wala nya. Hindi nya ba naisip na kahit anong panget ng mukha nya, natiis kong makita un at mamiss un noon? wow! ang sama ko noh? pero totoo naman eh. Ang taong nagmamahal, hindi makikita ang kahit na anong panget sa mahal nya... bulag kung baga. At sa kasamaang palad ang masakit pa nun sya pa ung nang-iwan. Naisip ko nung umiyak ako, hindi talaga sya worthed iyakan. Bakit nga ba ako iiyak? wala naman syang kwenta kaya nung mga sumunod na araw hindi ko na sya inisip at pati pangalan nya hindi ko na rin inisip kahit na minsan may mga bagay na nagpapaalala ng tungkol sa kanya. Nung panahon na yon masakit lahat ng mga ginawa nya at hindi lang un, lalong lalo na ung mga salitang binitiwan nya sa akin. Kahit kailan hindi mabubura sa isip ko un.

Dati lagi akong nagdadasal at tinatanong ko sa dyos kung bakit sa dinami daming lalake sa mundo ang dumarating pa sa buhay ko ay ang mga lalakeng hindi marunong magbigay importansya sa mga bagay na nandyan lang para sa kanila. Hindi nila maiisip na minsan lang sa buhay nila darating ang isang tao na magmamahal ng totoo sa kanila. Pero wala akong magagawa kung ganon sila, bahala na sila sa buhay nila. Basta ako, move on nalang. Upto now, ayokong pumansin ng kahit sinong lalake at hindi ako interesado na makameet ng kung sino sino at hindi na din ako nagwiwish na dumating na ung right guy. Haaaay! grabe ako magisip baka tumanda ako ng mag-isa. Baka nga tama ung sinabi ng isa kong friend dati "Once a loner, will always be a loner."

Noon sanay na akong maging loner... Never akong nagbigay ng buong tiwala sa isang tao until na meet ko ung bestfriend ko na si Rona... Dun lang ako nagtiwala ulit sa tao. Sa ngayon, sya palang ang taong nagpaniwala sa akin na meron din palang mapagkakatiwalaan. Haay! ang galing, out of 100%, 0.05% lang ata pedeng mapagkatiwalaan. Sa ngayon, nababawasan ulit ang tiwala ko sa iba except syempre ung tiwala ko sa current close friends ko ngayon at sa family ko. Other than that, wala na... Lalong lalo na sa mga lalake...

Ngayon ko lang narealize ung gustong ipahiwatig ng dyos sa akin. Naging masyado akong mabait sa iba, kahit minsan inaabuso na ako wala pa rin sa akin. Ang hirap palang maging mabait, aabusuhin ka lang. Nakakalungkot isipin na kaya pala lalong dumadami ang masasamang tao sa mundo dahil sa pangaabuso din ng iba. Naging masyasdo akong vulnerable dati. Ngayon medyo palaban na din. Nasawa lang siguro ako na maging mabait.

Dati, sabi ng parents ko at mga kapatid ko, sobrang bait ko daw. Tama ang unang tingin sa akin ng ibang tao "mukhang di makabasag pinggan." Tama sila, talagang ganon ako noon. Inosente, walang alam gawin kung maging mabait kahit pa sa taong sobrang galit na galit sa akin. Galit sa akin ang ate ko dati, lagi nya akong inaaway at nakuha nya pang kalbuhin ang manikang paborito ko noon. Pero kahit ganun ang mga ginawa nya sa akin noon, lagi pa rin akong nandyan para magmalasakit sa kanya. Dati tuwing umiiyak ako kapag pinagtutulungan nila ako, nagdadasal ako at sinasabi ko na sana hindi na ako nabuhay kung ganitong tao ang makakasama ko. Pero ang turo lang sa akin ng tatay ko, pagpasensyahan ko na sila. Sobrang haba na ng pasensya ko maski ngayon at lalo pa, mabilis lang akong maawa kaya madali lang din akong lokohin. Grabe, sa araw araw ng pangaasar, pananakit nila sa akin wala lang akong ginawa kundi umiyak at magpasensya. Nang medyo magkaisip ako noon, ipinangako ko sa sarili ko na hinding hindi na ako iiyak kahit anong gawin nila sa akin, pero kahit ganun mahal ko pa rin sila dahil kapatid ko sila. Nang tuluyan akong magbago, nasabi ng kapatid ko (si Rampel) na, "Bakit ganyan ka na ngayon? marunong ka na magalit, dati mabait ka pero ngayon naninigaw ka na." Nagulat ako sa tanong nya, 1st year high school ako noon... doon ko naisip na nagbago nga ako, naging palaban na nga ako at simula nun ung kapatid kong un ang naging sobrang close sa akin. Although ngayon lahat sila close sa akin... Siya pa rin ung tipo ng kapatid na kahit kailan, hindi ko pa nakaway... Pero ung pagbabago nandito pa rin.... nakamaskara na ang dating ako....

Hanggang ngayon, iniisip ko kung hanggang kailan susukatin ng dyos ang pagiging mabait ko. Hindi ko alam kung tama bang maging masama ako minsan o manatiling maging mabuti katulad ng dati "di makabasag pinggan." Pero nagbago man ako at naging lalong matatag man ako ngayon, hinding hindi ko pa rin maiaalis ung dating ako. Isang taong di makabasag pinggan...

Wag na wag mo sasabihin Michael V. version...

2005-02-24T02:08:00.000+08:00

It's a lil too late but still kung sino man ung may gusto nung lyrics nung wag na wag mo sasabihin ni Michael V. sa bubble gang... eto na... hinde nga lang kumpleto pero 1st verse lang naman eh... Anyway sing with me nalang.... :P

"Wag na wag mong sasabihin"

Keychain na doll

Chorus

ooooohhh....

wag na wag mong sasabihin

lalong lalo na sa tatay ko

na ako ay isang baklang

bumigay na sa kahalayan mo...

Verse II

Tama ang iyong akala

na akoy isang bading

wag mo na kong sampalin

di ko man ito ipakita

huling huli and daing

kaya nga sinasabi mo na

bat ako ay di pa umamin?

na tunay akong... aahh.. bading

repeat chorus

Bridge

at sa gabi..

ang ganda ganda ko

at sa umaga

tsaka na ako magbabayad sayo.....

oohh...

repeat chorus

oooohhh...

wag na wag mong sasabihin

lalong lalo na sa syota ko

na ako ay isang baklang

bumigay na sa kahalayan mo....

Enjoy singing this with your friends... lalo na sa mga nagtatagong bakla... baka bumugay na rin sila sa kahalayan nyo... ahahaha...

Ang apat na sulok ng kuwarto ko...

2005-02-23T01:01:00.000+08:00

I've never been this bored before... Walang magawa kung inde nakakulong sa bahay.... at lalong lalo na sa kwarto ko... Grabeh! magiging kamukha ko na yata ung ding ding ng kwarto ko eh. Lagi nalang kaming nagtititigan... pati pag-gising ko un at un pa din ang nakikita ko...

Parang batibot lang yan eh... "Pagmulat ng mata... halina't tumitig tayo sa ding ding ko, sa ding ding ko..." o dba ang saya... ahahaha!! Mababaliw na ako dito... di ako sanay ng laging nandito sa bahay... Hindi ako gimekera dahil wala akong pera... lakwatsera nga pero kapag may pera lang ako... Kung tutuusin parang home buddy ako na hinde dahil lagi akong wala noon sa bahay hinde dahil naglalakwatsa or gumigimik... asa skul kasi ako lagi dati eh... tapos madami pa akong pinoproblema... di gaya ngayon, isa nga lang ang problema ko pero malaki naman.... ang maghanap ng trabaho at itong sakit ko na ubod ng kulet.... parang dalawa un ah... pero ganun na rin un pinag-isa ko nalang tutal dalawa lang naman sila eh... Magka rugtong lang kasi sila... kapag nandito ako lagi sa bahay, maslalo pa akong magkakasakit... ganun lang un... Inde ako sanay dito...

Three years old palang ako, sinabi ko na agad sa parents ko na gusto ko nang mag-aral... kitang kita na agad na school buddy ako hinde home buddy. Wow! genius... ako palang ang unang bata noon sa nursery ang marunong magbilang ng 1 to 10... Salamat sa ate at kuya ko sa kakatukso nila sa akin na inde ako marunong magbilang at pang-iinggit nila na wala daw akong libro... dahil dun pinilit kong matutong magbilang, sinimulan ko sa pagbibilang ng kahit na anong bagay na makita ko at pagkatapos nun nakumbinsi ko na ang parents ko na pag-aralin ako, kahit "saling ketket" lang... Nakumpleto ko nga ata lahat eh, noon kasi basis nila ang age ng isang bata sa pagpili kung anong grade na sya... Tapos yun, masanay ba naman ako na simula pagkabata ko asa school na ako hanggang mag-bente anyos na ako... Pero ngayon, sa awa ng dyos naka-graduate na agad ako....

Mahilig ako sa competition, lalo na kapag may humahamon sa akin... The more na hinahamon ako ng isang tao, the more na nagpupursige ako... Kaya ngayon, lagi akong hinahamon ng tatay ko sa lahat ng bagay... at ako naman, uto-uto laging laban ng laban pero sa bandang huli talo pa din ako... tatay ko un eh... sasabihin nya lang lagi sa akin, "Madami ka pang kakainin na bigas anak..." Haaaaay! pero ang sinasabi ko naman sa isip ko, "Mali ka pa rin Papa, kanin ang kinakain ko... ayoko nga ng bigas, lutuin mo naman muna bago mo ipakain sa akin." ehehehe! pilisopong bata kahit kailan, baka batukan ako ng tatay ko kapag narinig nya un...

Haaaaaay! nakakaboring talaga dito. Sabi ng parents ko, hindi nila ako pinupwersang magkaron kaagad ng trabaho. Darating din daw un sa akin... Pero sa isip-isip ko, kailangan ko na talaga mag-trabaho... Noon pa man, takot ako na maging isang malaking failure sa magulang ko. Ayoko na makita sila na masyadong nahihirapan lalo na kapag nakikita ko na walang wala na talaga silang mailabas. Minsan, nahihiya pa akong magpabili sa kanila ng kahit na anong luho. Hinihintay ko nalang na sila mismo ang magsabi at tsaka na ako hihirit. Laki din kasi ako sa hirap, umasenso lang kami sa bandang huli... Lagi kong naiisip na kailangan, mapantayan ko ang ano mang expectations nila sa akin. Ayoko na maisip nila na ang hirap ko palakihin, kahit papaano gusto kong makatulong sa kanila sa kahit anong paraan. Tama nga sila, wala naman silang kahit na anong expectations... ako lang ang nagiisip, kaya sobra kong napepressure ang sarili. Lalo akong nagkakasakit kakaisip ng mga bagay bagay na sa akin din pala nagmumula. Haaaay! ang swerte ko at sobrang bait nila... hindi kagaya ng iba na sobrang laki ng expectation sa kanilang anak... Pero lagi ko pa rin na pinagdarasal, na sana... hindi ako maging isang failure... pilit ko pa rin ibabangon ang sarili ko para naman hindi ko maisip na wala akong silbi...

At ngayon, eto pa rin ako... tulala sa aking kwarto, nagiisip ng kung ano ano... haaaay! konti nalang mukha na rin akong ding ding.... dahil halos buong buwan, nandito lang ako sa gitna ng apat ng sulok ng aking kwarto....

Valentines Date namin....

2005-02-20T21:16:00.000+08:00

Valentines date namin ngayon. Tama, valentines date nga kahit Feb. 19 na. Ngayon lang ulit kami nagkasama, ung as in complete kami. Akala namin, hindi nanaman kami matutuloy kasi baka wala si annie. Busy kasi si annie eh, hindi sya katulad namin ni mitz na asa bahay lang lagi at walang magawa... BUM kami ni mitz eh. Anyway, natuloy pa rin ang lakad and guess what? kumpleto kami, c mitz, annie, rona and me. Wow nakumpleto ulit... Malapit na sanang magtampo si mitz sa bestfriend nya kasi hindi na namin nakakasama si annie.

Tinanghali na ako ng gising kanina, as in tanghali na mga 12:00 PM. Grabe! nagulat nalang ako nang makita ko ang cellphone ko na may 3 missed calls at may 3 messages. Sabi ko sa isip ko, WOW! may nagmamahal pa pala sa akin. Kayalang ang higit na napansin ko ay ang orasan sa cellphone ko, "ANO!!! 12PM na!!! waaaahh!!!" Madami pa dapat akong gagawin, maglalaba, magluluto, at magkocompute ng susweldohin ng mga tao sa office. Haaaay! pero ni isa wala akong nagawa. Di bale, babawi talaga ako mamayang umaga. Uumpisahan ko na sa pagluluto ng agahan, paglalaba ng mga damit, pagpaplantsa at syempre, magsisimba ako. Haaay... sana magawa ko lahat. Nakakahiya naman ako, isa na nga akong BUM tapos hindi pa ako tutulong dito sa bahay. Umaga na nga eh, hinihintay ko nalang ang pagsikat ng araw tsaka na ako maguumpisa sa gawaing bahay.

Unang una kong ginawa nang magising ako, tinawagan ko ang bestfriend ko para tanungin kung tuloy nga ang lakad naming apat. Sinabi na na mukhang malabo daw si annie kaya parang nanghihinayang nanaman kami dahil lalabas nanaman kami ng hindi kami buo. Nagplano na nga kami na kung hindi magrereply si annie at nagmeet na kami ni mitz, ibig sabihin nun hindi na makakaabot si annie at lalabas nalang kami na hindi kasama si annie. Pero buti naman nagtext sya bago pa kami magkita ni mitz. Antok na antok na si rona dahil kanina pa sya naghihintay sa amin. Pero hindi rin nagtagal, sa wakas! nagkita-kita ulit kaming apat.

Asa kotse na kami ni mitz nang nabuo kami, puro tawanan, puro kwentuhan at naglabasan na ng kung ano ano pang kalokohan na alam namin. Parang ang tagal na namin ulit hindi nagkita, ang daming balitaan at ang daming kwento. Binigyan kami ni mitz ng heart-shaped cookie na pinaghirapan ni mitz na i-bake para lang sa amin. Aaaw! touch ako sis! ang sarap ng cookie mo... promise! no joke at walang bolahan.

Nakasama namin ang kapatid ni rona sa kotse, si R-paul. Si popoy, aba! binata na, marunong na rin mahiya. Dati, nagbibiruan pa kami nyan eh. Ako niloloko nyang tabachoi, tapos sya niloloko kong pinaka panget sa magkakapatid. Pero ngayon, tahimik na at nung pumasok ako dun sa bahay nila para sunduin si rona binati ko sya ng, "Uy popoy! ang gwapo mo ngayon ah!" tapos biglang hirit si R-paul ng, "Mommy o, binibiro ako ni Ate Armi..." nyak! sa totoo, hindi ako nagiging sarcastic nun. Serious ako dun sa mga sinabi ko, mukha ba akong nagbibiro? Umalis nalang ulit ako at bumalik sa kotse at hinintay ko nalang na lumabas si rona, si R-paul at si annie. Oo nga pala, binata na daw pala si popoy kaya Paul na daw sya ngayon. Ahahaha! nagevolve parang pokemon! Si pikachu na naging Raichu! wow! ganun pala ang nagbibinata, nagiging mahiyain. Naisip ko tuloy, bakit kaya mga kapatid ko hindi? Siguro kasi, mga isip bata kaming lahat sa bahay.

First destination namin ay ang paghatid kay R-paul sa school nya dahil may prom din sya nung araw na un. Si Ate Rona ang daming pinagbilin sa kapatid, iba talaga ang panganay. Oo nga pala, ako lang ang hindi panganay sa kanila, si mitz, annie, and rona ay mga panganay exept me.. huhuhuh! O.P. ako!! pero okie lang, ibig sabihin lang nun, baby pa ako... hehehe!!!

Second destination, Makati. Grabe nakarating na kami dun ng almost 8 PM na. Wow dinner date! Pagkarating na pagkarating namin dun pagkain agad nasa isip na min dahil talagang gutom na kami. Nakaplano na lahat, bibili na kaagad ng ticket sa sine, kakain kami sa North Park, at tsaka babalik ulit sa movie theater para manood ng Constantine.

Sa North Park, napadami ang kain namin. May na take home pa kaming toasted na noodles. ehehehe! Ang sarap at sobrang nakakabusog, sulit na din ang binayad namin. After namin kumain, tawanan na kami ng tawanan. Grabe parang may laughing formula ung food nila dun. Ganun pala kaming lahat kapag nabubusog, tumatawa ng tumatawa at nagiging sabog. Haay! hanggang ngayon nga busog pa ako eh, baka hindi na rin ako makakain bukas ng agahan at tanghalian... extended na ung kain ko...

Sa sinehan, dumeretso na kami sa loob at hinintay ang palabas. Grabe ang constantine, gusto ko ulit panoorin. Hindi kasi ako makafocus sa pinapanood ko dahil nagwoworry na ako. Kakaumpisa palang tinawagan na ako ng Papa ko at sinasabi nya na umuwi na daw ako kaagad. Pero hindi nga ako nakauwi kaagad... Lagoooot!! di bale bukas ko nalang iisipin un, pero kahit ganun, hindi pa rin ako magakfocus dahil paulit ulit kong naiisip un... Baka kasi pagalitan ako dahil uumagahin nanaman ako sa paguwi. Haaay! for sure, kung tulog man sila ngayon, bukas na ung sermon ko. Pero OK lang naman, di naman malalang sermon un dahil everytime na sinesermonan ako tahimik lang ako kaya hindi na rin lumalaki ung topic, change topic lang kaagad. ehehehe! technique ko sa parents ko... mga palusot para inde na mapagalitan ng sobra.... :P

Third destination, sa 7-11. Dumaan muna kami ng 7-11, mga past 12 na un pero bumili pa kami ng ice cream at nagpunta pa kami sa bahay nila mike para.... hmmmmm... kumain lang ng ice cream? ahahahah! ang kulit parang wala kaming magawa sa buhay namin at trip trip nalang kung san san.... Pero ok din naman kasi namimiss ko na rin si Dada, nabiro ko nanaman sya at nakakwentohan. Kahit kailan talaga, masnakakatuwa syang magkwento ng mga jokes kapag sa personal kasi masnakakatuwa expression ng mukha nya kesa mga jokes nya....

At last arround 3 AM in the morning naisipan na namin umuwi. Eto nanaman ako, nagwoworry na baka pagalitan ako kasi inumaga na ako ng pag-uwi at baka walang magbukas sa akin ng pinto papasok sa bahay... Haaay! pero buti nalang... nakauwi na din sa wakas... waaaaaaaah!! kumakatok sila sa pinto ko... sige haaa tulog na ko....

Ang sarap balikan ng nakaraan....

2005-02-18T15:57:00.000+08:00

Nagpunta ako sa dati naming eskwelahan, ang Sacred Heart School, para kumuha ng Good Moral Certificate. Maganda, malinis at malaki pa rin and eskwelahan namin. Parang kailan lang, nilalakad namin ang corridor ng eskwelahan na un, naglalaro sa quadrangle, tumatambay sa favorite place namin... ung bench sa may field. Habang naglalakad ako patungo sa Guidance Office, bumalik lahat ng alaala na un. Parang ang sarap ibalik ang panahon. Naaalala ko ung paghihintay namin ng best friend ko sa paglubog ng araw bago kami umuwi, ang pagtambay namin sa convent, ang pagkain ng cheese stick, sandwich, pizza sa Canteen, ang pag-gawa namin ng assignment sa bench sa may field. Lahat un bumalik sa alaala ko... Ang sarap balikan pero tapos na. Naisip ko, ganun lang pala kabilis ang lahat. Ganun din kabilis lumipas ang lahat. Haaaaay! Nakakamiss... baka sa susunod hindi na ako muling makakaapak sa eskwelahang ito. Wala akong magawa kanina kundi tignan ang mga High School students na naguuwian at puntahan ang mga paborito namin lugar noon. Puro buntong hininga lang ako... Nasabi ko sa sarili ko, namimiss ko silang lahat, mga kaklase ko na makukulit, mga teacher ko na sobrang bait (except lang si ... alam na nila kung sino un...), at ang mga classroom namin na dati ay tinutulugan pa namin. Namimiss ko talaga lahat at parang gusto kong umiyak.. Pero syempre, inde ako iiyak dun dahil baka masabihan pa ako ng baliw. Sa dinami dami ng mga alaala, iisang alaala ang hinding hindi ko makakalimutan, un ay ang mga oras na nakakasama ko sila at ang mga bagay na natutunan ko sa eskwelahan na un. Haaaaay! Ang sarap balikan ng nakaraan...

Last day ni Alice...

2005-02-18T14:26:00.000+08:00

Kanina, sobrang tahimik ng bahay... Hindi pumasok ung kapatid ko at half day naman ung bunso... Walang ginawa kundi maglaro nalang ng GunBound.... Mga bandang hapon na, dumating ako sa bahay. Nakita ko syang nagiimpake... Oo tama, si Alice nagiimpake na ng mga gamit nya... Biniro ko pa, "O.. hinay hinay lang sa pagsasara ng bag mo mukhang sasabog na yan sa dami ng laman ha..." Wala syang ginawa gundi ngumiti nalang at sinabing, "Mi, salamat dun sa ginawa mong CD haa..." sabi ko, "Sus! wala un... CD lang un eh... Tsaka remembrance mo na sa amin un..."

Si Alice, isang bata na sobrang bait at sobrang sipag. Di ko lubos maisip na may bata pa palang nabubuhay na ganun. Hanga ako sa kanya dahil kinaya nya lahat ng gawin dito sa bahay at minsan, naaasahan pa kapag may project si Froilan. Isa syang bata na may pangarap sa buhay at walang nais kundi maiahon ang pamilya sa kahirapan. Hindi ko pa sya narinig magreklamo talagang may tyaga sya at alam ko na sa bandang huli, aasenso din sya basta hindi sya magbabago. Itinuring kong parang nakababatang kapatid ko na rin si Alice, tingin man ng iba na sya ay katulong lamang pero para sa akin isa na rin syang kaibigan, kausap, at kabiruan ko dito sa bahay. Hindi ko sya tinatawag na katulong kapag may ibang tao, basta ipakikilala ko nalang na sya si Alice na nakakasama namin dito sa bahay.

Ngayon ang araw ng kanyang pag alis... Uuwi na sya sa Bacolod kung saan nakatira ang kanyang magulang. Mag-aaral na daw sya, at sabi ng magulang nya may pang-tuition na daw sya. Gusto sana ni Alice mag-aral ng Accounting kayalang dahil wala silang pera, midwife nalang pinakuha sa kanya ng magulang nya. Ayaw sanang pumayag ng mga magulang ko na umuwi sya sa kanila, gusto sana nila na d2 nalang sya pag-aralin sa Maynila kayalang ayaw pumayag ng magulang nya dahil mahal daw ang tuition fee dito. Hindi na mapipigilan ng magulang ko ang desisyon nya at ayaw din naman namin maging hadlang sa mga pangarap nya. Bata pa sya at marami pang naghihintay sa kanya. Marami pa syang kinabukasan na haharapin...

Habang papaalis, bakas sa mukha nya ang lungkot na aalis na siya. Marami din syang alaala na iniwan dito. Nakakatuwa nga dahil madami daw siyang natutunan dito sa bahay. Nung unang pasok nya daw, hindi sya marunong magluto, maglaba at mamalantsa. Pero ngayon, marunong na sya ng mga gawaing bahay. Sabi nya pa na masasabi nya na rin sa magulang nya na marunong na sya magluto. Nakakatuwang isipin na ganun kadami ang natutunan nya dito. Talo ko papala sya noon, marunong akong maglaba, mamalantsa at magluto pero ngayon, baka nga talo nya pa ako.. :)

haay! ang huling nasabi ko pa sa kanya, "Alice text text nalang!!" :) Haaay.. mabuti naman kung matutupad ang mga pangarap nya. At ako naman, eto ulit and trabaho ko. Tigasin ako dito sa bahay eh, TIGAsaing, TIGAlaba, TIGAplantsa, TIGAluto... basta TIGASIN... ehehehe! umpisa nanaman ng araw na wala kaming makakasama dito sa bahay. Sa totoo lang, hindi na dapat namin kailangan nun dahil malalaki na kami, kayalang ang mga kapatid ko lalo na ang kuya ko ay nasanay na may nagsisilbi sa kanila kaya napipilitan pa rin kumuha ng katulong ang parents ko. Haaayy... Kelan kaya sila matututo? Sana ngayon matututo na sila at hindi sila makakahindi dahil talagang plano kong turuan sila.

Nakakalungkot man ang lahat ay lumilipas, dati nandito ka pero ngayon wala na... Ngunit wala tayong magagawa dahil ganun talaga ang takbo ng buhay. Paalam Alice, maging matagumpay ka sana. Sa susunod nalang nating pagkikita. Salamat Sayo...

Sa Langit nalang tayo magkita...

2005-02-16T15:50:00.000+08:00

After ko mag-online... mga around 5 o'clock in the morning na un... nahiga me... plano ko na sanang hindi matulog kayalang pagkahiga ko, hindi ko na namalayan na tulog na pala ako... Nanaginip nga ako eh... Akala ko totoo na... pero... ssuuupppeeerr hinde pala kasi dream nga lang eh... pero talgang parang totoong totoo...

Ang scene nun is... Umiiyak daw ako.... Tapos nagulat ako na bigla nalang may lalake sa harap ko... Aba! nagulat ako kasi si Arthur ung nakita ko.... Pero, umiiyak pa rin ako... Ako naman, walang laman ung utak... hindi ko alam kung bakit ako umiiyak tsaka sobrang manhid ko wala akong maramdaman... wala din maisip... as in blanko...

Tinanong nya ako... "Bakit ka umiiyak? ano naman iniiyakan mo?" pero imbes na magsalita ako... tahimik lang ako pero umiiyak pa rin... Sabay hirit sya sa akin ng, " alam mo, masama yan eh... maawa ka naman sa mga nasasalanta ng bagyo... ung mga mata mo parang ulap tapos ung luha mo parang ulan... grabeh bagyo na yan haa... maawa ka naman sa mga pumapasok sa UST hanggang ulo na ung baha..." Deep inside natatawa ako... pero nung tinignan ko ung mukha nya seryoso sya sa lahat ng mga sinasabi nya.... Pero hindi ko magawang tumawa... kahit tawang tawa na ako... tuloy pa din ung pagiyak ko... as in di tumitigil ung luha...

Tapos, may nabanggit sya na hindi ko makalimutan, "Bakit ka umiiyak ng ganyan? Siya lang ba magpapaiyak sayo ng ganyan? Ibig sabihin ba nun masmahal mo sya sa akin?" (amf! i-compare ba daw sya... patay na nga nagselos pa...) tapos dinagdag nya pa na "Swerte naman nun... pero inde sya worthed na iyakan... parang ako... hindi rin ako worthed iyakan, kaya sabi ko sayo noon pag-alis ko... magjojoke ako para lahat kayo lalo ka na matawa sa akin... masmasaya akong umalis ng ganon..."

Naks! ang drama pero mukha palang nya, natatawa na ako... Hindi bagay sa kanya magdrama... Pero kahit natatawa ako nun, umiiyak pa rin ako... di ko lam kung naiiyak ako sa sinasabi nya... dahil naaalala ko lang sya nung umalis sya o wala talagang laman ung utak ko that time...

Pero kahit ganun... di pa rin sya tumigil ng pagpapatawa... Ang pinakalast na sinabi nya na naaalala ko, is... "Tumingin ka nalang sa mata ko... para misip mo kung bakit ka talaga umiiyak..." ngak! eh wala nga laman utak ko nun eh... pano ako titingin? tapos, "wag ka nang umiyak, nakakapanget yan... sige ka, kapag pumanget ka baka pagnagkita tayo inde kita mapansin... Sayang beauty mo sister!" ahahaha! natatawa na talaga ako nun pero lumuluha pa rin ako... pagkatapos nun... nagising ako... pero may luha ako sa pisngi...

Si Arthur... parang hindi pa rin natatahimik... Lagi nalang nya akong binibisita sa panaginip... Siguro lagi nya rin akong minumulto... O talagang lagi syang nakatingin... Alam nya talaga kung pano ako patawanin hanggang ngayon... Kahit hindi ko na sya talaga makikita ulit... o baka naman ung ibig sabihin nya, sa langit na kami magkita... hihintayin kita dun... Amp! ayoko pa mamatay... wag mo muna ako isama....

Happy Valentines Day!!! Mwah!!! :-*

2005-02-14T02:31:00.000+08:00

History of Valentines Day..

Valentine's Day celebration dates back to the ancient times when the 'Feast of Lupercal' was celebrated in the honour of the Roman God of Fertility. This day falls on the 15th of February every year. According to a time worn custom, on the eve of Lupercalia (14th of Feb) a ritual of 'name drawing' was followed, during which a young man drew the name of a girl from the lot, who was to be his sweetheart for the whole year. Romance, has, of course always made the world go round but we must say that these Romans knew how to make it official. Since then, this day (14th of Feb) has been considered as the day of Cupid, the mischievous son of Venus -the Roman Goddess of Love. Lovers through the ages have taken this day as their own - a day to celebrate the finest human emotion. The reason for celebration is ageless, but it was much later that a great lover gave the day his name.

The eternal lover that gave us the famous word 'Valentine' and originated the tradition of writing love letters on this day, is believed to be Bishop Valentine. He was a priest in Rome when, the city was ruled by 'Claudius the Cruel'. Inspite of the fact that Claudius had forbidden Christian conversions and Christian marriages, the Bishop refused to surrender to Roman Gods and carried on his religious duties in secret. He was imprisoned for disobedience, but even in prison he converted the convicts. While he was in prison, the jailer's daughter became his friend and was loyal to him through his ordeal. When Claudius came to know that imprisonment had not broken his enduring Christian spirit, the bishop was executed. However, on the day of his death Valentine wrote a note to his friend, 'the jailer's daughter' and signed it - 'From Your Valentine'. This great man who died for his beliefs, for his enduring love of the Christian God, was chosen as the patron Saint of lovers. 14th February has since been celebrated as Valentine's Day. Romantic souls all over the world have preferred to focus on the romantic twist of this tale, the story of the man who united lovers in the holy bond of marriage; a man who loved his jailer's daughter and started the tradition of writing love notes.

Wishful Thinking....

2005-02-13T01:38:00.000+08:00

I like this song... Everytime I open my computer, the first thing to do is to open my MP3 player and listen to this music repeatedly. As in walang sawa kahit araw araw at oras oras ko nang naririnig... Maybe because nakakarelate lang me or talaga hopeless romantic lang ako... or kasi gusto ko lang talaga ung kanta... Ewan ko ba.. One of my favorite ko to... It heals my soul and also my broken heart.... haaaaayz... Sana di ko na mafeel ung pain ng pagkabroken heart but then whenever I watch romantic movies or love stories, nafefeel ko ung kilig but then ayaw ko kasi may times na after ko kiligin naalala ko lang ung failure na nangyari sa relationships na napasukan ko. Ang pinaka-painful sa lahat, ung as in iniyakan ko is ung pinakaunang tao na nagustuhan ko. Ewan ko ba, pero may times na nasasabi ko sa sarili ko na ayaw ko na sa kanya pero it keeps on coming back na parang feeling ko naiinlove ako sa kanya ng madaming beses na... pero wala naman syang ginagawa para magfall ako sa kanya. Kaya wala pa rin syang kasalanan. Di ko na alam gagawin ko... ayoko na magfall sa kanya but whenever na dumadating na talaga ung time na kaya ko nang sabihin sa sarili ko na nakalimutan ko na sya, meron naman mangyayari na akala ko sweet pero hindi ko magets kung pagiging sweet nga ba or it happens lang talaga... Ayoko na mafeel... plss... Gusto ko na tanggalin sa system ko. Whenever naiinlove ako sa kanya, nasasaktan lang ako ng paulit-ulit... kaya ayoko na... Pinipigil ko ung sarili kong umasa pero andyan deep inside hoping, outside ayaw mag hope. Ang hirap talagang kontrolin ang nararamdaman... Kahit pilitin ng isip ko, nasasaktan naman ako... Wala akong magawa, makikita mo man na lagi akong tumatawa laging nagjojoke but inside of me are tears coming from my heart na kahit kailan hindi mailabas dahil ayaw kong tanggapin na ganun nga nararamdaman ko... So hard... I don't know what to do.... it makes me cry but my tears won't fall... May something na pumipigil, hindi ko alam... Sana... matapos na to... Parang wounds na hanggang ngayon hindi pa rin gumagaling... Hanggang kailan ako magiging ganito? hanggang kailan ko kaya mafe-feel to? Konti nalang babagsak na ako, hindi ko na talaga kaya... Lahat ng ways para makalimot ako nagawa ko na, nauubusan na ako ng mga dapat gawin.... Naiinis ako sa sarili ko kung bakit kailangan ko maramdaman to... Sana, manhid nalang ako. Para hindi ko na maramdaman na may mahal ako at hindi ko na rin maramdaman na nasasaktan ako... Ang hirap talaga magmahal, nagiging tanga ang isang tao kahit kinokontrol ng utak ung feelings mo... Nalilito ka, hindi mo alam kung ano nga ba talaga.... Ang daming choices, pero sa choices na un madaming kailangan i-consider. Ayoko na talaga... Ilang beses ko na ba nasabi sa sarili ko na "Ayoko na.."? Hindi ko na ata mabilang, ang daling sabihin pero hanggang ngayon kahit ilang years na ang nakalipas nandito pa rin ako nagsasabi ng "ayoko na..." Haaaaaay! just wanted to take this things off to my head... Ang hirap... hindi ako makaisip... Ang hirap pala talagang pigilin ang nararamdaman... Dati iniisip ko, kayang kaya ko to... Parang programming lang, nasosolve at napag-aaralan, pero hindi pala... Itong feeling na to, hindi mo alam kung hanggang kailan mo mararamdaman... pero ang programming, may limits, may katapusan at sa bandang huli pede mong mamaster... Pero ito? pagmamahal? walang master dito... Lahat ng tao nagiging weak kahit gaano kalakas basta maramdaman nya lang kung pano magmahal..... Ang hirap kapag totoo ang nararamdaman, ang masakit pa wala kang magawa... wala akong magawa... Hanggang iyak nalang ako kapag nasasaktan... paulit-ulit.... pagod na ako pero andyan pa rin... Ayoko na ng hopes and wishes... Ayoko na talaga... Minsan naiisip ko tuloy na its better na alone nalang ako kaysa maramdaman ko lang ulit un... Pero still, I'm waiting... kung meron man tao na sasalo sa akin ngayon. Sa time nalang na mangyari man un, laking pasasalamat ko nalang sa kanya... Kung meron ngang taong ganon, ayoko na umasa pero waiting pa rin... Anyway, here's the lyrics... incase na makasama ko kau pakikanta nalang... para kung sakali man, kaya ko nang iiyak itong nararamdaman ko...

Wishful Thinking

by Lea Salonga and Brad Kane

Lea:Be still my heart

Lately its mind is on it's own

It would go far and wideJust to be near you

Brad:Even the stars

Shine a bit bright I've noticed

When you're close to me

Lea: Still it remains a mystery

Chorus (Both):

Anyone who seen us

Knows what's going on between us

It doesn't take a genius

To read between the lines

Brad: ohh

And it's not just wishful thinking

Or only me who's dreaming

I know what these are symptoms of

We could be in love

Lea:I ask myself why

I sleep like a baby through the night

Maybe it helps to know

you'll be there tomorrowBrad:

Lea:Don't open my eyes

Ohhh

I'll wake from the spell

I'm under

Makes me wonder how

Tell me howI could live without you now

Both:And what about the laughter

The happy ever after

Like voices of sweet angels

Calling out our names

And it's not just wishful thinking

Or only me who's dreaming

I know what these are symptoms of

We could be in love

Brad:All my life

I have dreamed of this

But I could not see your face

Lea:Don't ask why two such distant stars

Can fall right into place (Repeat Chorus)

Both: Oh, it doesn't take a genius

To know what these are symptoms of

We could be

Lea: ohh

We could be, we could be in love

Brad:Could be in

Both:We could be in love

Ang Araw ko ngaun....

2005-02-12T15:45:00.000+08:00

I woke up early knina, mga 8:00 AM ata un eh pero imbes na bumangon nahiga muna ako saglit. Nagulat ako at biglang nagtext ang ate. Nagising tuloy ako dahil mga green jokes pa ang sinend nya napollute ang utak ko ng di oras... eto ung mga tinext nya o:

TEXT 1:

A man went to a pharmacy to buy condom

SALESLADY: P2,000.00 per piece, sir!

MAN: whaaaat? Why so expensive?

SALESLADY: Kasi pwede nating itesting sir.

TEXT 2:

Q: "Ano ang 'house' sa tagalog?

A:"Bahay"

Q: "Ano naman ang 'home'?"

A: "Tahanan"

Q: "Eh, ano ang 'motel?'"

A:"tira-han!"

TEXT3:

Newly Born Chinese Names/;

Born Secretly - Tina Go

Born Swindled - Lino Co

Born w/out Light - Andy Lim

Born Fat - Bob Uy

Born Different - Eva Yan

Born Blind - Kenneth Sy

un lang tatlo un at sunod sunod pa. Nung una hindi ko lang pinansin, pero nung pangalawa na at pangatlo sinabi ko na sa sarili ko, "Sino kaya tong makulit na to?" si ate b-an lang pala. Ang kulit! Palibhasa may load sya ako wala... Sabay tawag naman nya sa phone and ako pa hinanap nya...

ATE B-AN:ba't naman inde ka reply?

ARMI:Eh wala nga akong load eh.

ATE B-AN:aaahhh kaya naman pala eh.... sige papasahan nalang kita ng load.

ARMI: kulit mo talaga ate b-an Globe ka Smart naman ung gamit ko, pano mo ako papasahan?

ATE B-AN: aay! honga pala noh! eh kasi naman pasmart smart pa eh...

Haaaay! sa isip ko, "Oo nga eh! mag-globe na kaya ako... halos lahat ng mga kakilala ko puro globe. Ako nalang ang may gamit na smart..." konting pagkakamali nalang.... bibili na ako ng sim na globe... Kayalang tinatamad na akong magpalit pa ulit ng number... Hirap kasing ikalat ng cell number eh... haaaaayz... baka magreklamo nanaman dad ko pabago bago ako ng number.

Anyway, nang inde na ako makatulog... naligo na ako at nagbihis ng pangalis. Suppose to be dadaan ako sa Sacred Heart para kunin ung Copy ng Good Moral Certificate ko dahil requirements daw un sa graduation namin. Eh kasi naman noh! niwala pa nila ung GMC ko... hmp! tapos after ko dumaan dun, dadaanan ko sana si Len sa School para iabot ung gift sa kanya ni ces at sabay na rin sa pagaapply ng ID.

Nang nakita ako ng parents ko na nakabihis, sabi nila, "o! magaling ka na pala eh.. Sumama ka na sa amin ng mama mo.. asikasuhin mo na ung pang passport mo." sabi ko, "Ha?! eh pupunta sana ako sa Sacre para kumuha ng GMC eh.." sabi ng mom ko, "eh bat mo naman isinabay pa yan sa monday nalang." Haaaay! at dahil no choice, nagtext nalang me kay Len na hindi na ako pupunta ng school at isinama ako ng parents ko sa lakad nila.

Sa totoo lang, ayoko talaga sumama sa kanila sa Hong Kong... Di ko lam kung bakit pero hindi naman ako makahindi sa kanila dahil makita ko lang mga reaksyon nila nasasabi na, "O sige na sasama na ako sa Hong Kong." haaaaayz no choice ulit. Pero Ok na din para makapasyal naman...

After nun inasikaso na namin ung sa NBI Clearance namin. Cleared kami ng mom ko pero ang dad ko, under observation pa. Niloloko ko tatay ko, sabi ko, "hala!! lagot ka papa huhuliin ka na nyan pagbalik mo" kinabahan naman tatay ko.. loko loko akong anak eh no? ehehehe!

After nun, umuwi na kami....tapos may nabasa ako sa dyaryo, A Beautiful Love Story ung titile nya eto o:

For this time of year... John Blanchard stood up from the bench, straightened his Army uniform, and studied the crowd of people making their way through Grand Central Station. He looked for the girl whose heart he knew, but whose face he didn't, the girl with the rose. His interest in her had begun in a Florida library...
Taking a book off the shelf he found himself intrigued, not with the words of the bool, but with the notes penciled in the margin. The soft handwriting reflected a thoughtful soul and insightful mind.
In the front of the book, he discovered the previous owner's name, Miss Hollis Maynell. With time and effort he located her address. She lived in New York City. He wrote her a letter introducing himself and inviting her to correspond. The next day he was shipped overseas for service in World War II. During the next year and one month the two grew to know each other through the mail. A romance was budding. Blanchard requested a photograph, but she refused. She felt that if he really cared, it woudn't matter what she looked like. When the day finally came for him to return from Europe, they scheduled their first meeting - 7:00 PM at the Grand Central Station in New York.
"You'll recognize me," she wrote, "by the red rose I'll be wearing on my lapel."
So at 7:00 he was for a girl whose heart he loved, but whose face he'd never seen.
I'll let Mr. Blanchard tell you what happened: A young woman was coming toward me, her figure long and slim. Her blonde hair lay back in curls from her delicate ears; her eyes were blue as flowers. Her lips and chin had a gentle firmness, and in her pale green suit she was like springtime come alive. I started toward her, entirely forgetting to notice that she was not wearing a rose. As I moved, a small, provocative smile curved her lips. "Going my way, sailor?" she murmured.
Almost uncontrollably I made one step closer to her, and then I saw Hollis Maynell. She was standing almost directly behind the girl. A woman well past 40, she had graying hair tucked under a worn hat. She was more than plump, her thickankled feet thrust into lowheeled shoes. The girl in the green suit was walking quickly away. I felt as though I was split in two, so keen was my desire to follow her, and yet so deep was my longing for the woman whose spirit had truly companioned me and upheld my own.
And there she stood. Her pale, plump face was gentle and sensible, her gray eyes had a warm and kindly twinkle. I did not hesitate. My fingers gripped the small worn blue leather copy of the book that was to identify me to her. This would not be love, but it would be something precious, something perhaps even better than love, a friendship for which I had been and must ever be grateful.
I squared my shoulders and saluted and held out the book to the woman, even though while I spoke I felt choked by the bitterness of my disappointment.
"I'm Lieutenant John Blanchard, and you must be Miss Maynell. I am so glad you could meet me; may I take you to dinner?"
The woman'sface broadened into a tolerant smile. "I don't know what this is about, son," she answered, "but the young lady in the green suit who just went by, she begged me to wear this rose on my coat. And she said if you were to ask me out to dinner, I should go and tell you that she is waiting for you in the big restaurant across the street. She said it was some kind of test!" It's not difficult to understand and admire Miss Maynell's wisdom. The true nature of a heart is seen in its response to the unattractive.

Wala lang... ang galing lang nung girl. Ang kulet eh noh? un lang ung comment dun sa story. Wala lang baka may makuhang maganda ung mga bumabasa.

Nang nakauwi na kami, napansin ng nanay ko na walang ilang si Mama Mary.

NANAY: O? sinong pumatay kay Mama Mary?

ARMI: O? bat nakatingin ka sa akin hindi ako noh!

hahahah! wala lang punch line lang.... Pilosopo talaga ako.... naalala ko tuloy ung scenaryo noon nung nang heheram ng ballpen si Ate Ruby....

ATE: Armi, may ballpen ka?

ARMI: Wala...

ATE: kaw archer?

ARCHER: wala...

ATE: ano ba yan pano ba kayo pumapasok sa eskwelahan?

ARMI: Eh di naglalakad at sumasakay sa jeep!

ARCHER: ahahahahaha!!!

ATE: grrrrrrr...

Nakakatuwa noh? pero sa ate ko nakakaasar un... Magkaron ba naman ng kapatid na kasing kulit ko eh.... Meron pang isang scene...

ATE: uyyy! galawin nyo naman ung isda... wala man lang naguulam ng isda...

Hinawakan ko ang isda atsaka ginalaw...

ARMI: o ayan gumalaw na...

Ung time na un, inde malaman ng ate ko kung maiinis nga sya o matatawa... kung nakita mo lang ang mukha nya nun... namumula at salubong ang kilay pero pinipigil tumawa...

Nang minsan naman na nagsama-sama kami para kumain sa labas, natuklasan namin na may pinagmanahan naman pala ang ka-pilosopohan ko... At alam mo kung sino? ung kamukha ko DAW... daw lang haa

PAPA: o ayan sige order na kayo... ano ba gusto nyo?

MAMA: ikaw....

tinignan ng maigi ang Menu na hawak nya at...

PAPA: Wala naman "ikaw" dito haa...

MAMA: grrrrr....

Napatawa nalang kami lahat.....

Naisip ko lang...... Ang saya pala namin no? Kahit may lahi na kami ng super magaling mang asar, proud ako na hanggang ngayon buo pa ang pamilya namin. At hanggang ngayon nandito pa ang parents ko... Natutuwa ako kanina kasi nakikita ko sila kanina, magkaholding hands pa habang naglalakad... may pa HHWW pa... LoL.... Naiisip ko tuloy, parang ok na lahat... Lahat naibigay na nila sa akin, lahat ng luho ko... parang pwede na ko mawala... pero naisip ko, inde pa pala pwede dahil hindi ko pa naibabalik ung mga nagawa nila... Thanks God dahil binigay mo sila sa akin....

Bakit naimbento ng Dyos ang sakit?

2005-02-10T21:17:00.000+08:00

Nagkasakit nanaman ako... Haaaayz lagi nalang akong nagkakasakit. Before nung kasal ng mom ko nilagnat ako tapos ngaun may skin asthma naman ako... Naiinis ako kasi sobrang kati eh... Di ko mapigilan kamutin although talagang tinitiis ko kasi baka magkasugat. Ang masama pa is pati mukha ko meron and un na un ang hinding hindi pwedeng kamutin... waaaaaah! baka magkasugat pa ang mukha ko... Well, buti nalang binigyan ako ng advice ni mitz na lagyan ko ng medyas ung kamay ko before ako matulog. Tama nga sya kasi kapag nakatulog na ako, d ko na alam kung ano ang kinakamot ko. "Thanks a lot sis! mwah!"

This past 2 days hindi na ako nakapagOnline dahil naging grabe na, medyo sumama na talaga ang pakiramdam ko. Nilagnat na ako then hindi na ako pinayagan maginternet. Tinanggal ung connection ng phone ko sa room ko kaya as in wala na... grounded sa internet... huhuhuhu! Hindi tuloy ako nakapag type ng entry dito sa blog... Huling huli na to sa balita.... Haaaaayzzz...

Naisip ko tuloy bakit kaya ginawa ng dyos ang mga sakit? Dati naman lagnat at sipon lang, ngayon, sobrang dami na ng pangalan ng sakit at may iba't ibang klase pa ng lagnat. Tulad ng High Fever, Dengue, Typhoid Fever, Meninggococcemia, SARS at iba pa. Madami na rin klase ng Cancer... Cancer of the lungs, colon, limp nodes, kidney at kung anu anu pa... Hindi lang un meron pang nadiskubre na mga sexually transmitted disease at ang pinakamalala dito ay ang AIDS at wala pang naimbentong makagagamot dito.

Bigla ko tuloy naisip na siguro kaya ginawa ng dyos un kasi makasalanan talaga ang mga tao. Inaabuso na nila ang lahat ng mga bigay ng dyos sa atin. Tulad nga ng basta nalang pagtatapon ng mga basura sa tubig, ang resulta ay ang dengue, Meningococcemia, high Fever at iba pa. Ang mga taong sobrang sakim at nagtitnda ng mga maduduming pagkain kaya nagkakaroon ng Food Poisoning at Typhoid Fever. Ung ibang tao naman naninigarilyo, gumagawa ng air polution kaya naimbento ng dyos ang Cancer sa Lungs, tubercolosis, SARS, asthma... Ung iba naman inaaabuso ang SEX kaya nainis ang dyos at inimbento naman nya ang AIDS.

Bigla ko tuloy naisip masama pala ako... Dahil lagi akong nagkakasakit... Siguro nga o baka naman dahil masasama ung tao nakapaligid sa akin (peace tau) ahahaha! honga pala matagal na silang masasama. Pero kung ano man ang nangyayari sa atin kasalanan natin un at hindi dapat sinisisi sa dyos... Natatawa nalang ako sa mga taong nagsasabing "Bakit inimbento ng Dyos ang mga sakit." Natawa ako bigla dahil ako pala nagtanong nun... ahaha!

Blog Bug...

2005-02-10T15:14:00.000+08:00

haaaaay! binago ko na ung template na gamit ko sa blog ko... nakakinis kasi eh. Lagi nalang nasisira ung luma.. naedit ko pa naman un... pero OK lang... 2 days tuloy ako inde nakapagpost. T_Tdami ko tuloy ikukwento sa inyo... Haaaayz! sobrang boring me, wala akong magawa kung di magblog... maghanap ng codes sa google.. mag aral ng mga tutorial pero nakakulong pa din d2 sa room ko... parang living dead na rin... inde na nasisikatan ng araw... haaayz cge haa... next time nalang me magpopost. Wala pa akong maisip eh... magtyaga muna kau sa itsura ng blog ko... tnx! ^_^

Kambal daw o?

2005-02-07T12:54:00.000+08:00

Kanina pinun tahan namin ung studio nung nag photo/video coverage nung wedding anniv. ng parents ko. Tinignan namin ung mga picture and at the same time, nagpapicture na rin kami para sa passport namin. Then may nakalimutan c Ate Leah, ung nag-manange nung photo video coverage nung wedding anniv nila mama, nakalimutan nya ung mga pictures sa bahay daw nila. Sabi nya magsasara na din daw sya pagdating ng 4:00 PM, eh mga 3 sumthing na nun kaya hinintay nalang namin. In one hour nagkwentuhan muna kami about dun sa kasal. Ang di ko makalimutan nun ay ung sinabi nya na kamukhang kamukha ko daw c Kuya Archer. Amp! tapos humirit pa ng isa, buhok lang daw ang pinagkaiba namin. Iba iba na tuloy ang tumatakbo sa isip ko.

Bata palang kami ni Kuya Archer, pinagkakamalan na kaming kambal dahil sa: 1.) Halos magkasing laki (height) lang kami ni Kuya Archer nun. 2.) Baby face kasi ang Kuya ko and last but not the least 3.) Magkamukhang magkamukha DAW kami, hair lang ang pinagkaiba. Hanep eh noh... Maski kamag-anak namin nalilito kung kambal kami o hinde.

Nang nagsimpuntahan naman ung mga bisita ko nung 18th birthday ko, nakita nila ung kuya ko for the first time... Nagulat sila at agad nilang napansin na kamukha ko ang kuya ko. Eversince napansin nila un, lagi nalang nila akong niloloko. Sinasabi nila sa akin na, "Armi, may kamukha ka nakita ko..." and sasabihin ko naman, "Sino?" sasabihin nila si Kuya Archer tapos sabay tatawa. Sa isip ko, ano kayang nakakatawa dun? nanibago pa sila, eh dapat lang na magkamukha kami nun dahil kapatid ko un noh.

Okey lang naman na sabihin nila un, kayalang nagulat ako sa nakita ko nangmagpunta ako sa kwarto ng kuya ko. May nakita akong picture namin dalawa, ung ID pic namin noon. Nagulantang ang isip ko dahil sa nakita ko... ABA! magkamukha nga kami noh! buhok nga lang talga ang pinagkaiba... Dahil sa sobrang laki ng imagination ko, bigla ko tuloy naisip na ano kayang itsura kung nagfusion kami ni kuya archer... At eto ang lumabas...

Waaaaaaaaah! lalong ayoko ko nang maisip... Ampanget! ahaha buti nalang wala kami kapatid na ganyan ang itsura... mukhang bakla... ahahahah! well anyway bumalik lang sa akin ang sinabi ko, ano nga bang ikinakatawa ko? eh magkapatid naman kami kaya natural lang na magkamukha kami... At yan, pinatunayan na sa akin ng dyos na talagang magkamukha kami dahil sa pangyayaring iyon...

Wondering about the meaning of Alektorophobia?

2005-02-06T14:30:00.000+08:00

THE MEANING:
Alektorophobia refers to abnormal fear of chickens which may be a result of the fear of feathers, of winged creatures, or of flying animals or birds. Such fears may also include eggs and live or dead chickens. A few reasons include fears of being pecked, swooped upon, and because they roost above eye level or that they eat food from the ground or manure piles which apparently may contaminate the bird. Such fears usually involve relative closeness to live chickens, but usually don¹t include cooked chickens.

THE STORY BEHIND MY PHOBIA:
I chose the word Alektorophobic as my nickname coz I am one of those people who are afraid of chickens or any other feathery or winged animal, Dead or alive, and even bird eggs. I don't know what's gotten into me, it just happened. Whenever I see chickens or birds, I used to freak out, run and hide in a place where there are no chickens or any feathery flying animals could get near me. My phobia begun when my dad and I slaughter a chicken to cook their favorite dish which they call "tinola", a Filipino dish. My dad told me to hold the wings of the chicken so that he could take off the head of the alive chicken. At that time I am only 7 years old and I can't hold the strong wings of a big chicken (ung matabang manok as in malaki talaga) and because of that the chicken escaped and run around our backyard. I saw the chicken running without his head and it was freaky! Eeeewww! I wanted to overcome this fear but still whenever I try to get near a chicken or any feathery animal it makes me imagine the scene of the headless running chicken. It makes me cry... And until now, I am still afraid of them.

THE CURE:
Because of my curiosity about my phobia, I searched the web. As I explore the internet, I discovered that:

1.) The initial cause of nearly all phobias can be traced back to early childhood. Where a biological response has become associated with a particular trigger or stimulus, usually as the result of some emotionally charged event. When you are re-presented with the trigger, for example, seeing a dead chicken, the associated response is triggered, most commonly resulting in feelings of anxiety, fear and panic.

2.) The most complete and effective way to eliminate or reduce the phobia is to break the association between the stimulus and the response.

3.) Attempting to deal with a phobia at a conscious level is often totally ineffective. This is because phobias happen automatically below the level of conscious awareness. In fact most people are already aware of the cause, or trigger of their phobia, and no matter how much they attempt to consciously control and rationalise it, they still experience them.

4.) Hypnotherapy and NLP can be extremely effective at treating phobia's, because they deal directly with the unconscious mind. Most phobias' can be treated in just a few sessions, and sometimes a single session may be all that is required.

Hypnotherapy is a technique using hypnosis that reaches into the subconscious mind for solutions to problems with which the conscious mind has been unable to deal. The altered state occurring under hypnosis is akin to a state of deep meditation, where the recuperative abilities of the psyche are allowed to flow more freely. Hypnosis is a waking state; the hypnotized person remains in full control of his or her behavior, and usually is able to recall the whole experience. Hypnotherapy has been used to treat addictions, relieve stress and help individuals develop a more positive attitude in general. Many people have learned to hypnotize themselves as a regular adjunct to their daily lives.

Last Song Syndrome...

2005-02-06T13:48:00.000+08:00

I don't know what happened to me. Eversince I heard this song, it keeps on playing in my head.. waaaah! stop it!!! Here's the Lyrics:

"Let the Love Begin"

Look at us, ain't it funny

It's just beginner's luck, maybe...

ooh with just a touch

Two different people

From such different worlds apart

Has touched each other's heart

Like candle's in the dark

So if it's time for us we gotta take it

Take the chance, the chance to make it

Now Let the love begin

Let the light come shining in

Who knows where the road will lead us now

Look at what we've found

Make this moment turn our hearts around

It may never come again let it in

Let the love begin

Ooh here we are so close together

I can feel the fire starts between us

Ooh we've come this far

Too far to stop it now

If this is meant to be (it's meant to be)

A chance for you and me ( for you and me)

We've found our destiny

Now we're looking at a new forever

Make this dream come true together

Now let the love begin

Let the light come shining in

Who knows where the road will lead us now

Look at what we've found

Make this moment turn our hearts around

It may never come again let it inLet the love begin

Awww! give me a break! Lintsak kasi na movie nila Angel Locsin and Richard Gutierez yan eh... Lagi ko nalang naririnig sa TV. Alam mo un? Parang David Salon, Whoever you are, whatever you do, you'll hear the song repeatedly este David Salon brings out the best in you pala... Sumasakit na ang ulo ko dahil sa virus na paulit ulit tumutugtog sa system ko ung song na yan haaa. (wag sanang magalit ang mga taong favorite ung kantang un, peace tau) You know, gusto ko ung song pero parang sawang sawa na ko, pati tuloy pagligo ko nabulabog ng kantang un dahil un pa rin ang kinakanta ko. Iba talga kapag sa umaga mo narinig ung kanta uulit ulit sa isip mo. umaalingawngaw at di mo mapigilan ang sarili mong kumanta... Yan ang Last Song Syndrome, magingat kayo haa.. Wala pang naimbentong gamot jan, at pedeng mangyari sa inyo araw araw... A friendly reminder from Alektorophobic... if the syndrome persist insult your doctor... d;

Nang dahil sa panaginip... natulog ulit...

2005-02-06T12:07:00.000+08:00

Haaay! ilang beses na syang kumatok sa pituan ko pero inde pa rin ako nagising... Tumayo nga ako at biglang bignuksan ang pinto, nagpunta sa CR, pero natulog nanaman ulit... OK na ung panaginip ko parang totoo pero ang nakakainis na part is nung nagising na ako, inde pala totoo... ilusyon lang pala ang lahat... Sayang! kala ko totoo na... Ganito naman talga ang buhay eh, akala mo totoo na un pala inde. Maraming nagkukunwari...

Anyway nang nakatulog nanaman ako, ginising ulit ako para kumain nagsalita ako ng "Oo, sige bababa na..." un naman pala natulog ulit. Pero sa isip ko akala ko panaginip lang un, totoo na pala na ilang beses na nila ako ginigising at inde pa rin ako magising. Kawawa naman pala ako kapag tutulog-tulog at nasusunog na pala kwarto ko inde pa rin me magigising. Baka nga akalain ko pa panaginip ulit un... Tapos nang magising na ako sa katotohanan tinignan ko ang cellphone ko at 11:30 na pala ng tanghali. Wow! hanep! may lakad pa ako na dapat pupunta kami ng bestfriend ko sa school para makumpleto na namin ung requirements namin para sa graduating student. Unfortunately, hindi na kami natuloy dahil sa tanghali na ang every saturday half day lang ang office ng school namin. Haaay! yan kasi sobrang antukin. Sakit ko na un noon pa eh, lagi na kasi akong inuumaga sa pagko-computer. Laging nagiinternet wala naman napapala. Feeling ko tuloy ang tamad tamad ko na... kaya ngaun ipinangako ko na sa sarili ko na simula bukas magigising na ako ng maaga. mga 7 to 8 AM para naman makapag exercise na rin ako... sumisiksik na kasi mga bilbil ko eh ang panget ng pakiramdam... Ayan, kung sino man ung makababasa nito witness na nagpromise ako sa sarili ko... Hopefully matupad ko un. :P

Ang lumalaganap na sakit ng ANO.....

2005-02-03T23:32:00.000+08:00

Haayz! nagising ako ngayon ng tanghali... ano pa nga bang bago, eh lagi naman me nagigising ng tanghali... after ko magising kakabangon ko pa palang inutusan agad ako ng nanay ko...

NANAY: Armi, anohin mo nga ung ano...
ARMI: anong aanuhin ko?
NANAY: ung ano nga anohin mo, ano kaba!

Dahil sa inde ko naiintindihan ung sinabi nya pinuntahan ko nalang sya at tinignan kung ano ung gusto nya ipa-ano sa akin.
Asus! ayusin lang pala ung mga regalo nila nung wedding anniv nila akala ko naman kung ano....

After ko ayusin ung mga gifts....

NANAY: Armi, maligo ka na at mag-aano tau mamaya...
ARMI: Ha? anong magaano?!
NANAY: ano ka ba! ipagdrive mo ako at mamalengke tayo...
ARMI: aaahh! linawin mo kasi puro ANO ka eh...

Napatawa nalang ang nanay ko... sa isip-isip ko, kung may nakarinig na ibang tao na sinabi nya un, lalo na kung madumi pa ang pagiisip nun, eh baka iba na ang isipin nun...

kinagabihan, nang nagluluto kami...

NANAY: Armi, ilagay mo na ung ano para matapos na tau dito..
ARMI: ung ano?
NANAY: yan! ung ano... ANO KA BA?!
ARMI: tao po ako, ma...
NANAY: bakit ba kapag inuutusan kita lagi kang nagtatanong, sundin mo nalang ang inuutos ko sayo! pilosopo ka talga, manang mana ka sa papa mo... palibhasa magkamukha kayo eh...

Nanahimik nalang ako... hindi na ako sumagot pero umaalingawngaw sa isip ko na, "Eh pano inde ako magtatanong? eh puro ANO ung naririnig ko sa utos nya... haaayzz! magulang talga inde pedeng sagutin..."

naisip ko tuloy na kapag inde natanggal ng nanay ko ang ugaling magsalita ng "ANO" eh baka in the future, sabihin nya sa akin to...

SCENE 1:
BOYFRIEND KO: good evening po... anjan po ba si Armi...
NANAY: Teka tatawagin ko haaa...

umalis sya at sinigaw nya na....

NANAY: ARMI!!!! ung ANO mo nand2 na!!! ANOHIN mo na to!!!!
(Translation: Armi!!! ung boyfriend mo nand2 na!!! asikasuhin mo na to!!)
-End of Scene-

o dba? baka kung ano isipin ng boyfriend ko nun in the future...
Eto pa... grabeh...

SCENE2:
Kausap ng nanay ko ung manliligaw ko...
NANAY: mag-ANO na ba kau ni ANO? (sinabi ng pabulong)
(Translation: mag-boyfriend na ba kau ni Armi?)
MANLILIGAW: huh??? inde pa ho....
NANAY: inde ka pa nya inaANO?
(Translation: inde ka pa nya sinasagot?)
MANLILIGAW:... ha!!!! Eh! ANO PO! INDE PA PO!
NANAY: Ay! ganun ba? inde pa pala kau ano... kala ko in-ano ka na nya...
(Translation: Ay, ganun ba? inde pa pala kau magboyfriend... kala ko sinagot ka na nya...)
-End of Scene-

At madami pang mangyayari kung inde magagamot ung SAKIT nyang ANO... Grabeh.... Hinde ako makapagsabi ng katuwiran ko dahil baka sabihin nya sinasagot ko sya... pero kung hahayaan ko naman sya na magpatuloy sa "PAG-AANO" eh marami pang kagimbal gimbal na pangyayari ang maaari pa nya masabi... haaayz! sabi nga nila wag mo nalang iisipin ang iniisip ng ibang tao... Feeling ko tuloy ang dumi ng pag-iisip ko... Nakakatawa dba? pero seryoso... Grabe talga...

sa wakas!

2005-02-03T03:45:00.000+08:00

haaaayy.... sa wakas natapos din.... OK na ba ito? antok na ko... bukas ko nalang kau babalitaan haaa... basta ang mahalaga ngaun medyo maayos na ung blog ko... ngaun lang kasi me nagkaron ng time... the past few days sobrang busy me grabeh. Tapos ngaun biglang wala na me magawa... Ironic talga ang buhay... d ko mawari... wow ang lalim haaa... antok lang yan sis... sige till here... pls bear with me at this moment... abangan nalang ang susunod na kabanata...

My First Blog entry... dummy me!

2005-01-24T03:38:00.000+08:00

haaaaayy... I keep on browsing the site... I'm confuse and I dunno what to do... awww! My mind shut down for a while and I can't think of anything but to sleep... but with God's grace, finally I've figured out what I have to do... All I have to do is to create my blog and that's it.... oh well, at least now I know what to do... this is not my first time to try an electronic diary... this is the second time and to think that I must know what to do, still I have to read those help topics in the site(dummy me)... Maybe I'll work on this one next time... my headache is killing me and I can't take it anymore.... oh, before I forget, its already 4:13 in the morning.... just want to record the time of my first blog entry... that's all... goooooooood nyt!